കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 1: കയർ

 കൊച്ചി, 2026 ജൂലൈ.

"നിളേച്ചീ, ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ദേഷ്യപ്പെടരുത്. ഡ്യൂപ്പിനെ വിടാം. റിയ റെഡിയായി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചേച്ചി എന്തിനാ ഓരോ തവണയും ആദ്യം സ്വയം ചാടുന്നത്?"

"ഞാൻ ചാടിനോക്കാത്ത കയറിൽ വേറൊരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ തൂക്കില്ല, ജോമോനേ. അതെന്റെ സെറ്റിലെ ഒന്നാമത്തെ നിയമമാ. രണ്ടാമത്തെ നിയമം, ഒന്നാമത്തെ നിയമത്തെപ്പറ്റി എന്നോടു തർക്കിക്കരുത് എന്നും."

കാക്കനാട്ടെ ഇൻഫോപാർക്കിനടുത്ത്, പണി പാതിയിൽ നിലച്ചുപോയ ഒരു പതിനാലുനില കെട്ടിടത്തിന്റെ ഏഴാം നിലയിൽ, കൈവരിയില്ലാത്ത സ്ലാബിന്റെ വക്കത്തു നിന്നുകൊണ്ട് നിള മേനോൻ തന്റെ ഹാർനെസ്സിന്റെ ബക്കിൾ മൂന്നാമതും വലിച്ചുനോക്കി. രാത്രി പതിനൊന്നര. താഴെ, 'കനൽ' എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ ക്ലൈമാക്സിനു വേണ്ടി നൂറ്റിരുപതു പേരുള്ള ഒരു യൂണിറ്റ് അവളുടെ ഒരു കൈയനക്കത്തിനു കാത്തുനിൽക്കുന്നു. നായിക പ്രതിനായകന്റെ പിടിയിൽനിന്നു കുതറി ഏഴാം നിലയിൽനിന്നു പുറകോട്ടു വീഴുന്ന രംഗം. സ്ക്രീനിൽ നാലു സെക്കൻഡ്. അതൊരുക്കാൻ നിളയും അവളുടെ പതിനാലംഗ ടീമും മൂന്നു ദിവസം പണിയെടുത്തിരുന്നു.

മുപ്പത്തൊന്നു വയസ്സാണ് അവൾക്ക്. മലയാള സിനിമയിൽ സ്വന്തം പേരിൽ ക്രെഡിറ്റ് വാങ്ങുന്ന ഒരേയൊരു വനിതാ ആക്ഷൻ ഡയറക്ടർ. പത്തൊമ്പതാം വയസ്സിൽ, ഊട്ടിയിലെ ബോർഡിങ് സ്കൂളിൽനിന്നിറങ്ങി നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങാൻ മനസ്സില്ലാതെ ചെന്നൈയിലേക്കു വണ്ടി കയറിയവൾ; ഒരു ഫൈറ്റ് മാസ്റ്ററുടെ സംഘത്തിൽ നായികമാർക്കു പകരം ചില്ലു തകർത്തും തീയിലൂടെ ഓടിയും കാറിനു മുന്നിൽ വീണും പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം കൊണ്ടു പടിപടിയായി കയറിവന്നവൾ. അതിനിടയിൽ തോളെല്ലു രണ്ടു തവണ ഒടിഞ്ഞു, വാരിയെല്ലു നാലെണ്ണം, മൂക്ക് ഒരിക്കൽ. കുട്ടിക്കാലത്തു നാട്ടിലെ കളരിയിൽ എട്ടു കൊല്ലം മെയ്യുഴിഞ്ഞു പഠിച്ചതിന്റെ ബലത്തിലാണ് ആ ദേഹം ഇപ്പോഴും പറഞ്ഞതു കേൾക്കുന്നത്. 'പേടി' എന്ന വാക്ക് അവളുടെ നിഘണ്ടുവിൽ ഉണ്ട്; പക്ഷേ അവൾ അത് ഉപയോഗിക്കാറുള്ളത് മറ്റുള്ളവരെപ്പറ്റി പറയുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. തന്നെപ്പറ്റി പറയേണ്ടിവന്ന ഒരു സന്ദർഭം അവൾക്കോർമയില്ല.

താഴെ റെയിൻ മെഷീനുകൾ ഓണായി. നാലു വശത്തുനിന്നും ചീറ്റിയ കൃത്രിമമഴയിലൂടെ ഫ്ലഡ്‌ലൈറ്റുകൾ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. മുപ്പതടി ഉയരമുള്ള ക്രെയിനിന്റെ അറ്റത്ത്, ക്യാമറയ്ക്കു പിന്നിലിരുന്ന് ഒരാൾ അവളുടെ നേരെ തള്ളവിരൽ ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു. ആദിത്യൻ. യൂണിറ്റിനു മുഴുവൻ ആദി. ഈ പടത്തിന്റെ ഛായാഗ്രാഹകൻ; വരുന്ന ചിങ്ങത്തിൽ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടാൻ പോകുന്നവനും. ആളുകളെ അടുപ്പിക്കാത്ത സ്വഭാവമാണ് നിളയുടേത്; അമ്മയില്ലാതെ, അച്ഛനില്ലാതെ, പതിനാലാം വയസ്സിൽ വീട്ടിൽനിന്ന് ഏതാണ്ട് ഇറക്കിവിട്ടതുപോലെ ബോർഡിങ്ങിലേക്കയയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരു കുട്ടി വളർന്നുവരുമ്പോൾ പഠിക്കുന്ന ആദ്യപാഠം, ആരെയും അധികം ആശ്രയിക്കരുത് എന്നതാണ്. ആ പാഠത്തിൽ അവൾ വരുത്തിയ ഒരേയൊരു തിരുത്താണ് ആദി.

അവൾ അവനു നേരെ തലയാട്ടി. പിന്നെ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ ചലനത്തിൽ, ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയുടെ ഉൾവശത്ത് വലതു തള്ളവിരൽകൊണ്ട് ഒന്നമർത്തി. ഓരോ സ്റ്റണ്ടിനും മുമ്പ് അവൾ പോലുമറിയാതെ ചെയ്തുപോകുന്ന, കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ഒരു ശീലം. അവിടെ, തൊലിപ്പുറത്ത്, മങ്ങിയ മൂന്നു വരകളുണ്ട്; പഴയൊരു പോറലിന്റെ പാടുപോലെ. ജനിച്ചപ്പോഴേ ഉള്ളതാണെന്നാണ് അമ്മാവൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അതിൽ കൂടുതൽ ചോദിച്ചപ്പോഴൊക്കെ വീട്ടിലുള്ളവർ വിഷയം മാറ്റിയിട്ടേയുള്ളൂ.

"സൈലൻസ്! റോളിങ്… ആക്ഷൻ!"

അവൾ കൈകൾ വിടർത്തി, പുറകോട്ടു ചാഞ്ഞു. കാലുകൾ സ്ലാബ് വിട്ടു.

വീഴ്ചയുടെ ആദ്യത്തെ സെക്കൻഡ് എപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദമാണ്. അതാണ് അവൾക്ക് ഈ ജോലിയിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള നിമിഷവും. കാറ്റ്, മുഖത്തു തട്ടുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികൾ, വയറ്റിൽ ആ പരിചിതമായ ശൂന്യത, ചെവിയിൽ സ്വന്തം ചോരയുടെ ഇരമ്പൽ. ആറാം നിലയുടെ സ്ലാബ് കണ്ണിനു മുന്നിലൂടെ മേലോട്ടു പാഞ്ഞു. അഞ്ചാം നില.

നാലാം നിലയുടെ ഇരുണ്ട, ചുമരില്ലാത്ത വാ കടന്നുപോകുമ്പോഴാണ് അത് അവളെ വന്നടിച്ചത്.

ചൂട്. റെയിൻ മെഷീന്റെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്നു വീണുകൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ മുഖത്തേക്ക്, ആരോ ഒരു ചൂളയുടെ വാതിൽ വലിച്ചുതുറന്നതുപോലെ, ഒരു തീക്കാറ്റ്. അതിന്റെ കൂടെ ഒരു മണം; അവൾ ഇരുപതു കൊല്ലമായി ശ്വസിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, എന്നിട്ടും ദേഹം ഉടനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒന്ന്. കുങ്കുമം. എണ്ണയിൽ കരിയുന്ന തിരി. നാട്ടിലെ ഏതോ കാവിന്റെ മണം, കാക്കനാട്ടെ സിമന്റിനും ഇരുമ്പിനും നടുവിൽ.

ആ നിലയിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ തന്നെ നേരിട്ടു പരിശോധിച്ച്, ഒഴിപ്പിച്ചു പൂട്ടിച്ചതാണ് ആ നിലകളെല്ലാം. ഫ്ലഡ്‌ലൈറ്റിന്റെ കീറുകളിൽ ഒഴിഞ്ഞ തൂണുകളും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ടാർപ്പായകളും മാത്രം. എന്നിട്ടും, വീഴ്ചയുടെ ആ അര സെക്കൻഡിൽ, അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു: ആ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്നുണ്ട്, അത് തന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയാണ്, തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുകയാണ്. കാട്ടിൽ പുലി അടുത്തുണ്ടെന്ന് മാൻ അറിയുന്ന അതേ അറിവ്. കണ്ണുകൊണ്ടല്ല, നട്ടെല്ലുകൊണ്ട്.

പിന്നെ, ചെവിയുടെ തൊട്ടരികിൽ, വായുവിന്റെ നടുവിൽ, ഒരു ചിലമ്പിന്റെ കിലുക്കം.

ഇതെന്ത്…

ചിന്ത പൂർത്തിയാവുംമുമ്പ് മൂന്നാം നില എത്തി. എന്തോ ഒന്ന് അവളുടെ ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.

കൈയൊന്നും അവൾ കണ്ടില്ല. കാണാൻ അവിടെ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല; മഴയും വെളിച്ചവും ഒഴിഞ്ഞ വായുവും മാത്രം. പക്ഷേ പിടി തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നു. ഇരുമ്പിൽ വാർത്തതുപോലുള്ള, പൊള്ളുന്ന ചൂടുള്ള വിരലുകൾ, ആ മൂന്നു വരകൾക്കു മുകളിൽത്തന്നെ, മുറുകി. മണിക്കൂറിൽ അറുപതു കിലോമീറ്റർ വേഗത്തിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്ന അറുപത്തിരണ്ടു കിലോ ഭാരം, ഒരു കുട്ടി കളിപ്പാവയെ എന്നപോലെ, ആ പിടി വഴിതിരിച്ചു. കയർ വലിഞ്ഞു മൂളി. ഒറ്റ വലിക്ക് നിള മൂന്നാം നിലയുടെ ഉള്ളിലേക്കു തെറിച്ചു; അട്ടിയിട്ടിരുന്ന സിമന്റുചാക്കുകളുടെ കൂനയിൽ പുറമടിച്ചു വീണു. നെഞ്ചിലെ ശ്വാസം മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്കു പുറത്തുപോയി.

അടുത്ത നിമിഷം പുറത്ത് ലോകം ഇടിഞ്ഞുവീണു.

ഏഴാം നിലയിൽ അവളുടെ കയർ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഇരുമ്പു ട്രസ്സ്, മുന്നൂറു കിലോ ഉരുക്ക്, വേരറ്റ മരം പോലെ ചട്ടക്കൂടിൽനിന്നു വിട്ടു താഴേക്കു പതിച്ചു. അവൾ ഇറങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ, അവൾ ഇറങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന അതേ നിമിഷത്തിൽ. താഴെ വിരിച്ചിരുന്ന എയർബാഗ് പീരങ്കിവെടി പോലെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ലൈറ്റുകൾ ചിലതു മറിഞ്ഞുവീണു. നൂറ്റിരുപതു തൊണ്ടകൾ ഒന്നിച്ചു നിലവിളിച്ചു. മൂന്നു സെക്കൻഡ് മുമ്പാണെങ്കിൽ ആ ഉരുക്കിനും ഭൂമിക്കുമിടയിൽ അവളുണ്ടാവുമായിരുന്നു.

നിള ചുമച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ചുറ്റും സിമന്റുപൊടി മഞ്ഞുപോലെ പൊങ്ങിനിന്നു. മൂന്നാം നില ശൂന്യമായിരുന്നു. തൂണുകൾ, കമ്പികൾ, ചാക്കുകൾ. ഒരാളുമില്ല. ഒളിച്ചുനിൽക്കാൻ ഒരു ചുമരുപോലുമില്ല.

പക്ഷേ ആ ചൂട് അവിടെ തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു; ആരോ ഇപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റുപോയ കസേരയിലെ ചൂടുപോലെ. അവൾ വീണുകിടന്നിടത്തുനിന്നു കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക്, നിലത്തെ സിമന്റുപൊടി ഒരു നേർവരയിൽ ഇരുവശത്തേക്കും വകഞ്ഞുമാറിക്കിടന്നു; വലുതായ എന്തോ ഒന്ന് അതിലൂടെ നടന്നുപോയതുപോലെ. കാൽപ്പാടില്ല. വഴി മാത്രം. പത്തടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതും മാഞ്ഞു.

കോണിപ്പടിയിലൂടെ ആരോ രണ്ടു പടി വീതം ചാടിക്കയറി വരുന്ന ശബ്ദം. "നിളാ! നിളാ, നിനക്കെന്തെങ്കിലും…" ആദി അവളുടെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തി, മുഖം രണ്ടു കൈയിലുമെടുത്തു, തോളും കഴുത്തും തപ്പിനോക്കി. ഒടുവിൽ അവളുടെ ഇടത്തേ കൈ പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവൻ നിന്നുപോയി.

കൈത്തണ്ടയിൽ, ആ പഴയ മങ്ങിയ വരകളുടെ മുകളിൽത്തന്നെ, മൂന്നു പുതിയ മുറിവുകൾ. സമാന്തരമായി. ആഴത്തിൽ. ചോര പൊടിഞ്ഞിറങ്ങുന്നത്.

"കേബിൾ ഉരഞ്ഞതാവും," അവൻ പറഞ്ഞു, തന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ.

നിള മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. താഴത്തെ ബഹളത്തിനും റെയിൻ മെഷീന്റെ ഇരമ്പലിനും മേലെ, ഒഴിഞ്ഞ കെട്ടിടത്തിന്റെ ആഴത്തിലെവിടെയോനിന്ന്, വളരെ നേർത്ത് ഒരു ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു. ആരോ നടന്നകലുമ്പോൾ കാലിലെ ചിലമ്പു കിലുങ്ങുന്നതുപോലെ.