ദിൽബേഷിതം കഥകൾ

തീപ്പൊരി നാളമായി. വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു തിരിയിൽ, എണ്ണയെല്ലാം മഴ കഴുകിക്കളഞ്ഞ ഒരു കൽത്തട്ടിൽ, സൂചിമുനയോളം പോന്ന ഒരു നാളം നിവർന്നുനിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അതിന്മേൽ വീണു; അതു കെട്ടില്ല. പിന്നെ അത് അടുത്ത തിരിയിലേക്കു ചാടി. അതിനടുത്തതിലേക്ക്. ഒരു തട്ടു മുഴുവൻ. രണ്ടാമത്തെ തട്ട്. മൂന്ന്. ഒരു ശ്വാസമെടുക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട്, ഏഴു തട്ടിലും, നൂറ്റൊന്നു തിരിയിലും, കോരിച്ചൊരിയുന്ന പേമാരിയുടെ നടുവിൽ, കൽവിളക്ക് ഒന്നിച്ച് ആളിക്കത്തി. നാളങ്ങൾ മേലോട്ടു വളർന്നു; ഒരാൾപ്പൊക്കം, ഒരു തെങ്ങിന്റെ പൊക്കം, കാവിലെ മരത്തലപ്പുകൾക്കും മേലെ. അവയിൽ വീണ മഴ നിലം തൊടുംമുമ്പേ നീരാവിയായി. ചിരുതേയിയുടെ കൈ നിളയുടെ മൂർധാവിലിരുന്നു വെന്തു. അവൾ, മുന്നൂറു കൊല്ലത്തിൽ ആദ്യമായി, വേദനകൊണ്ട് അലറി; പിന്നോട്ടു തെറിച്ചു കരിയിലയിൽ വീണു. ഉള്ളംകൈയിൽ, വിരലുകളിൽ, കുമിളകൾ പൊന്തി. താരാട്ടു തൊണ്ടയിൽ മുറിഞ്ഞു. നിള കണ്ണു തുറന്നു. മരവിപ്പു മാഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി. മിനുസമുള്ള, ഒഴിഞ്ഞ തൊലിയിൽ, ആരോ അകത്തുനിന്നു വരയ്ക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നു വര തെളിഞ്ഞുവരുന്നു. മങ്ങിയതല്ല ഇത്തവണ. കനൽ പോലെ ചുവന്ന്, തിളങ്ങുന്നത്. പിന്നെ കാവ...

പുറത്ത് ആകാശം പൊട്ടിയൊലിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ നിലവറയിലായിരുന്ന ആ കുറച്ചു നേരംകൊണ്ട്, കർക്കടകത്തിന്റെ മുഴുവൻ കലിയും ഒന്നിച്ചിറങ്ങിയതുപോലെ. കറുത്തവാവിന്റെ രാത്രി; ഒരു നക്ഷത്രമില്ല, ചന്ദ്രന്റെ ഒരു കീറില്ല. മിന്നൽ വെട്ടുമ്പോൾ മാത്രം മുറ്റവും തുളസിത്തറയും തൊടിയിലെ വാഴകളും ഒരു നിമിഷത്തേക്കു വെളുത്തു തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞു. അപ്പു പൂമുഖത്തിന്റെ പടിയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു; ചുണ്ടു പൊട്ടി ചോരയൊലിപ്പിച്ച്. "അച്ഛൻ…" അവൻ വിക്കി. "ഞാൻ പുറത്തേക്കു പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതാ. പെട്ടെന്ന് എന്നെ തള്ളിയിട്ടു. അച്ഛൻ എന്നെ ജീവിതത്തിൽ തല്ലിയിട്ടില്ല, ചേച്ചീ. പിന്നെ തൊഴുത്തിനടുത്തെ പുരയിൽനിന്നു വേലായുധേട്ടനും കുഞ്ഞനും ഇറങ്ങിവന്നു; ഉറക്കത്തിൽ നടക്കുന്നതുപോലെ. മൂന്നാളും തൊടിയിലേക്കു പോയി. ആ പാട്ടും മൂളിക്കൊണ്ട്." "ഇവനെ ജീപ്പിൽ കയറ്റ്." നിള ആദിയെ അപ്പുവിന്റെ തോളിലേക്കു ചാരി. "താക്കോൽ ഡാഷ്ബോർഡിലുണ്ട്. പുഴ കടക്ക്. പണിക്കരുടെ ബസ്സു വരുന്ന വഴിക്ക് അയാളെ കണ്ടാൽ കൂട്ടിക്കോ. തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്." "ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടു പോവില്ല." ആദി അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. നെറ്റിയില...

"പണിക്കരെ വിളിക്ക്. നാട്ടുകാരെ വിളിക്ക്. ആരെ കിട്ടുന്നോ അവരെയെല്ലാം." നിള അപ്പുവിന്റെ രണ്ടു തോളിലും പിടിച്ചു കുലുക്കി; അവന്റെ കണ്ണുകൾ തന്റെ മുഖത്ത് ഉറയ്ക്കുന്നതുവരെ. "അച്ഛനെ ഈ വീട്ടിൽനിന്നു പുറത്തിറക്ക്; മുറ്റത്ത്, തുളസിത്തറയുടെ അടുത്ത്. പിന്നെ ഒരു കാര്യം, അപ്പൂ. ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്ക്. താഴെനിന്ന് ആരു വിളിച്ചാലും നീ ഈ പടവിറങ്ങിവരരുത്. നിന്റെ അമ്മ വിളിച്ചാലും. എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചാലും. കണ്ണന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചാലും." അവസാനത്തെ പേരു കേട്ടപ്പോൾ അവൻ വിളറി. പക്ഷേ തലയാട്ടി. അവൾ അരയിൽനിന്ന് ഉറുമി അഴിച്ചു വലതുകൈയിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഇടതുകൈയിൽ ഫോണിന്റെ ടോർച്ച്. പടവിറങ്ങി. പതിനെട്ടു പടി. ഓരോന്നിലും തണുപ്പു കൂടി. മുകളിലെ വീടു മരവും ഓടും ചെങ്കല്ലുമാണ്; ഇവിടെ താഴെ, ചെത്തിമിനുക്കാത്ത കരിങ്കല്ല്. തറവാടിനെക്കാൾ എത്രയോ പഴക്കമുള്ള ഒരറ; ഈ അറയ്ക്കു മുകളിലാണു വീടു പണിതതെന്ന്, വീടിനു വേണ്ടിയല്ല ഇതുണ്ടാക്കിയതെന്ന്, കണ്ടാൽ ആർക്കും മനസ്സിലാവും. ചുമരിലെ പൊത്തുകളിൽ കരിന്തിരി കത്തുന്ന മൺചെരാതുകൾ; അവയുടെ നാളത്തിനു നീലനിറം, ചൂടില്ല. ഒരു ചുമരു മുഴുവൻ, തറ മുതൽ മച്ചു വരെ, അടുക്കിവച്ച താളിയ...

  മുന്നൂറു കൊല്ലം മുമ്പ്. അതേ പുഴയോരം. അന്നു മേലേടത്ത് ഒരു വലിയ തറവാടായിരുന്നില്ല. പുഴയോരത്ത്, ഓല മേഞ്ഞ ഒരു പുരയും, നാലു പറ കണ്ടവും, തലമുറകളായി നാടുവാഴിയുടെ കോവിലകത്തേക്കു വിറകു വെട്ടിക്കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞ ഒരു കുടുംബവും. അതിനെ നാടറിയുന്ന ഒരു പേരാക്കി മാറ്റിയത് ഒരൊറ്റ സ്ത്രീയാണ്. ഉണ്ണിച്ചിരുതേയി. ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ വിധവയായവൾ; ഒരു കൈക്കുഞ്ഞും, ചത്തുപോയ ആങ്ങളയുടെ അനാഥയായ ഒരു മകളും, കടം കയറിയ ഒരു പുരയിടവും ബാക്കിയായി. മറ്റേതു പെണ്ണും ആ പ്രായത്തിൽ, ആ കാലത്ത്, ആരുടെയെങ്കിലും അടുക്കളയിൽ ഒടുങ്ങുമായിരുന്നു. ചിരുതേയി ഒടുങ്ങിയില്ല. അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മറ്റാരെക്കാളും നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു: ആർക്ക് എന്താണു വേണ്ടതെന്ന്, അതിന് അവർ എന്തു വില കൊടുക്കുമെന്ന്. നാടുവാഴിയുടെ കാര്യസ്ഥനു കൈക്കൂലി കൊടുത്തു തരിശുഭൂമി പാട്ടത്തിനെടുത്തു. മലയിൽനിന്നു കുരുമുളകു വാങ്ങി, തോണിയിൽ, പുഴ വഴി, പൊന്നാനിയിലെ കച്ചവടക്കാർക്കെത്തിച്ചു. കടം കൊടുത്തു; പലിശ വാങ്ങി; തിരിച്ചടയ്ക്കാത്തവന്റെ പറമ്പു വാങ്ങി. പതിന്നാലു കൊല്ലംകൊണ്ട് ആ നാലു പറ കണ്ടം നാനൂറു പറയായി. ആണുങ്ങൾ അവളെ പേടിച്ചു. പെണ്ണുങ്ങൾ അസൂയപ്പെട്ടു. അവൾ രണ്ടും ആസ്വദിച...

അറുപത്തിനാലു കൊല്ലം മുമ്പ്. അതേ തറവാട്. അതേ കർക്കടകം. സാവിത്രി മേലേടത്തു മരുമകളായി വന്നിട്ട് ഇരുപത്താറു ദിവസമായിരുന്നു. പത്തൊമ്പതു വയസ്സ്. ചെർപ്പുളശ്ശേരിക്കടുത്ത്, ഇതേ തറവാടിന്റെ പണ്ടെന്നോ പിരിഞ്ഞുപോയ ഒരു താവഴിയിൽ, ഓല മേഞ്ഞ ഒരു വീട്ടിൽ, നാലു പെൺമക്കളിൽ മൂന്നാമത്തവൾ. അച്ഛൻ ഒരു മനയിലെ കണക്കെഴുത്തുകാരൻ; മാസം തികയ്ക്കാൻ പാടുപെടുന്ന കുടുംബം. അങ്ങനെയൊരു വീട്ടിലേക്കാണ്, ഒരു ദിവസം, നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ തറവാടുകളിലൊന്നിൽനിന്ന് ഒരാലോചന വന്നത്. സ്ത്രീധനം വേണ്ട. പൊന്നു വേണ്ട. ജാതകം മാത്രം മതി; പിന്നെ പെണ്ണിനെ ഒന്നു കാണണം. പെണ്ണുകാണാൻ വന്നതു ചെക്കനല്ല. ചെക്കന്റെ അമ്മയാണ്. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയമ്മ; എഴുപത്തിനാലു വയസ്സ്, വെള്ളിത്തലമുടി, സ്വർണക്കെട്ടുള്ള വടി, തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. അവർ സാവിത്രിയോടു പാടാനറിയാമോ എന്നോ പാചകമറിയാമോ എന്നോ ചോദിച്ചില്ല. എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു. നടക്കാൻ പറഞ്ഞു. കൈ നീട്ടാൻ പറഞ്ഞു; കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ഏറെ നേരം നാഡി നോക്കി. പല്ലു കാണിക്കാൻ പറഞ്ഞു. "വല്ല ദീനവും വന്നിട്ടുണ്ടോ ചെറുപ്പത്തിൽ? വസൂരി? ക്ഷയം?" ഇല്ലെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുഖം വിടർന്നു. "നല്ല ദേഹം," ലക...

"അമ്മേ? അമ്മേ!" ഉണ്ണിമാമ, കാലിലെ വാതം മറന്ന്, തറവാട്ടിലേക്ക് ഓടി. രണ്ടു മാസമായി ഒരു വാക്കു തികച്ചു പറയാത്ത അമ്മ ചിരിക്കുന്നതു കേട്ട ഒരു മകന്റെ ഓട്ടം; അതിൽ പേടിയെക്കാൾ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. "ഞാൻ കൂടെ പോകാം; അദ്ദേഹം വീഴും," ആദി പറഞ്ഞു. "നീ പതുക്കെ വന്നാൽ മതി." അവൻ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. നിള തൊടിയുടെ നടുവിൽ, ഇരുട്ടിൽ, ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നു. ആ ചിരി അവളുടെ കാലുകളെ മണ്ണിൽ തറച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു. എന്തോ ഒന്നു ഭയങ്കരമായി തെറ്റിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്ന്, കാരണമറിയാതെ, ദേഹം മുഴുവൻ അവളോടു പറഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന തള്ളവിരൽ ഫോണിലെ വോയ്സ് മെസ്സേജിൽ അമർന്നു. പണിക്കരുടെ ശബ്ദം. പിന്നിൽ വണ്ടിയുടെ ഇരമ്പൽ, ഹോൺ; ഓടുന്ന ഒരു ബസ്സിലിരുന്നു സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ. കിതയ്ക്കുന്നുണ്ട്. "മോളേ, പണിക്കരാണ്. മൂന്നു തവണ വിളിച്ചു, കിട്ടുന്നില്ല. അമ്മാവന്റെ ഫോണും എടുക്കുന്നില്ല. ഇതു കേട്ടാൽ ഉടനെ, ആ നിമിഷം, എന്നെ തിരിച്ചു വിളിക്കണം. കേൾക്ക്. അന്നു നിങ്ങളുടെ നടുത്തളത്തിൽ ഉരുണ്ടുപോയ ആ കവടി നാലു രാത്രിയായി എന്നെ ഉറക്കിയിട്ടില്ല. കവടി വെറുതെ ഉരുളില്ല, മോളേ; മുപ്പതു കൊല്ലത്തിൽ എന്റെ കൈയിൽനിന്ന് ഒന്നു വഴുതിയിട്ട...