കറുത്തവാവ്: ഉപസംഹാരം: കൊച്ചി

മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം.

"നിളേച്ചീ, ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ദേഷ്യപ്പെടരുത്. ഡ്യൂപ്പിനെ വിടാം. ചേച്ചി എന്തിനാ പിന്നെയും ഇതേ കെട്ടിടത്തിൽനിന്നു ചാടുന്നത്?"

"ജോമോനേ, നിനക്ക് ഈ ഡയലോഗു മാറ്റാറായി. പിന്നെ എന്റെ സെറ്റിലെ ഒന്നാമത്തെ നിയമം മാറിയിട്ടുമില്ല."

അതേ കാക്കനാട്. അതേ പണിതീരാത്ത കെട്ടിടം. അതേ ഏഴാം നില. 'കനലി'ന്റെ ക്ലൈമാക്സിൽ ബാക്കിവന്ന ആ നാലു സെക്കൻഡ് ചിത്രീകരിക്കാൻ യൂണിറ്റു മടങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നു. പുതിയ ട്രസ്സ്, പുതിയ കയർ; ഓരോ ബോൾട്ടും അവൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ടു മൂന്നു തവണ മുറുക്കിനോക്കിയത്. താഴെ, ക്രെയിനിന്റെ അറ്റത്ത്, ക്യാമറയ്ക്കു പിന്നിൽ, ആദി; നെറ്റിയുടെ വശത്ത് ഒരു പുതിയ തുന്നൽപ്പാടും, വിരലിൽ ഒരു പുതിയ മോതിരവുമായി. അവൻ തള്ളവിരൽ ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ചിങ്ങത്തിലായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ ഒരു ഹാളിലല്ല; തിരുനിലക്കരയിൽ, മേലേടത്തെ കാവിന്റെ നടയ്ക്കൽ, പിളർന്ന ആ കൽത്തറയ്ക്കു മുന്നിൽ. ഇരുപത്തഞ്ചു പേർ മാത്രം. താലി പൂജിച്ചു കൊടുത്തതു കൃഷ്ണൻകുട്ടി പണിക്കരാണ്; മുഹൂർത്തം ഗണിച്ചത് ഐപാഡിലല്ല, കൈകൊണ്ട്, രണ്ടു ദിവസമെടുത്ത്. താലി കെട്ടുന്ന നേരത്ത്, കാറ്റില്ലാത്ത ആ പകലിൽ, കൽവിളക്കിലെ നൂറ്റൊന്നു തിരിയും ഒന്നിച്ച് ഒന്നു നീണ്ടുനിവർന്നു. വന്നവരെല്ലാം അതു കണ്ടു. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പറയേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഭൂമി വിറ്റില്ല. വിനോദ് കർത്ത വാക്കു പാലിച്ചു; അഡ്വാൻസ് തിരിച്ചു ചോദിച്ചില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, കാവിനു ചുറ്റും ഒരു കൽമതിൽ സ്വന്തം ചെലവിൽ കെട്ടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു, "ഒരു വഴിപാടായിട്ട്". ആ പണംകൊണ്ട് ഉണ്ണിമാമ കടം വീട്ടി. അയാൾ ഇപ്പോൾ എന്നും സന്ധ്യയ്ക്കു കാവിൽ വിളക്കു വയ്ക്കും; ഒറ്റത്തവണ തീപ്പെട്ടിയുരച്ചാൽ കത്തും. വിളക്കു വച്ചു കഴിഞ്ഞ്, കുളക്കരയിൽ ചെന്ന്, അവിടെ കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കും; ഒരു പെങ്ങളോടും ഒരു മകനോടും ഒരു ഭാര്യയോടും മാപ്പു ചോദിച്ചുകൊണ്ട്. തെക്കിനിയിലെ ജനലിൽനിന്നു പലകകൾ പറിച്ചുമാറ്റി. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ പടിഞ്ഞാറൻകാറ്റു കയറും. ചുമരിൽ രണ്ടു പുതിയ ഫോട്ടോ തൂക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്, ഉറുമി തോളിലിട്ടു ചിരിക്കുന്ന ഗൗരി. മറ്റേത്, 1962-ലെ ഒരു കല്യാണഫോട്ടോയിൽനിന്നു വലുതാക്കിയെടുത്തത്: നാണിച്ചു തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന, പത്തൊമ്പതു വയസ്സുള്ള ഒരു നവവധു.

അപ്പു HAUNTED THARAVADU ഫോൾഡർ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു; തെർമൽ ഫൂട്ടേജുൾപ്പെടെ. "ചില കണ്ടന്റ് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാനുള്ളതല്ല, ചേച്ചീ. വ്യൂസ് കിട്ടാനുള്ളതുമല്ല," എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. അവന്റെ നാല്പതിനായിരം സബ്സ്ക്രൈബേഴ്സിന് ഇപ്പോൾ കിട്ടുന്നതു കളരിപ്പയറ്റിന്റെ ട്യൂട്ടോറിയലുകളാണ്. കേളു ഗുരുക്കളുടെ കളരി അടഞ്ഞുകിടക്കാൻ നിള സമ്മതിച്ചില്ല. ഗുരുക്കളുടെ മൂത്ത ശിഷ്യൻ ഇപ്പോൾ അവിടെ ആശാനാണ്; മാസത്തിൽ രണ്ടു ഞായറാഴ്ച നിള തന്നെ വണ്ടിയോടിച്ചു ചെന്നു പെൺകുട്ടികളുടെ ഒരു ബാച്ചിനു ചുവടു വയ്പിക്കും. പതിനൊന്നു കുട്ടികളുണ്ട്. അവരിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവൾ, ആറു വയസ്സുകാരി, ഇടത്തേ ചുവടു വയ്ക്കാൻ അര മാത്ര വൈകും.

നിലവറ അവർ കല്ലും കുമ്മായവും വച്ച് അടച്ചു. അതിനു മുമ്പ്, പണിക്കരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ, നിള ചുമരിലെ ആ ഏഴു കരിരൂപങ്ങളും കഴുകി മായ്ച്ചു; ആറു പേരുകൾ, ഒരു കടലാസിൽ പകർത്തിയെടുത്ത ശേഷം. മീനാക്ഷി. ഉണ്ണിമായ. കുഞ്ഞിക്കാവ്. നാണിക്കുട്ടി. ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി. സാവിത്രി. മുന്നൂറു കൊല്ലത്തിനിടയിൽ സ്വന്തം ദേഹം നഷ്ടപ്പെട്ട ആറു പെൺകുട്ടികൾ. അടുത്ത കർക്കടകവാവിന് അവൾ അവർക്കു കൂടി ബലിയിടും.

താളിയോലക്കെട്ടുകൾ മുഴുവൻ അവൾ പുഴയിലൊഴുക്കി. ഏറ്റവും പഴയ കെട്ടിന്റെ ചരടിൽ നാല്പത്തൊന്ന് ഓലയ്ക്കുള്ള തുളയുണ്ടായിരുന്നു. ഓല നാല്പതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പേരില്ലാത്തതിനെ വിളിച്ചുവരുത്തുന്ന വിധി എഴുതിയ ഓല ഏതായിരുന്നുവെന്ന്, അത് എപ്പോൾ, ആരുടെ കൈയിലേക്കു പോയെന്ന്, ആർക്കുമറിയില്ല.

നിള അതേപ്പറ്റി അധികം ആലോചിക്കാറില്ല. ആലോചിക്കേണ്ട ഒരു ദിവസം വന്നാൽ, അന്നു താൻ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം.

അവൾ സ്ലാബിന്റെ വക്കത്തു നിന്നു. താഴെ റെയിൻ മെഷീനുകൾ ഓണായി. ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയിൽ, വലതു തള്ളവിരൽകൊണ്ട്, ഒന്നമർത്തി. മൂന്നു വര; ഇപ്പോൾ മങ്ങിയതല്ല, തെളിഞ്ഞത്. അതിനു മുകളിൽ, അമ്മയുടെ തകരപ്പെട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഏഴു കെട്ടുള്ള ചുവന്ന ചരട്. പണ്ട് ആ അമർത്തൽ അർഥമറിയാത്ത ഒരു ശീലമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് ഒരു വിളിയാണ്. ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു, അമ്മേ.

"സൈലൻസ്! റോളിങ്… ആക്ഷൻ!"

അവൾ കൈകൾ വിടർത്തി, പുറകോട്ടു ചാഞ്ഞു. കാലുകൾ സ്ലാബ് വിട്ടു.

നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആ ഒരു സെക്കൻഡ്. കാറ്റ്. മഴ. ആറാം നില. അഞ്ചാം നില.

നാലാം നിലയുടെ ഇരുണ്ട വാ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അതു വന്നു. മുഖത്തേക്ക്, തണുത്ത മഴയ്ക്കിടയിലൂടെ, ഒരു ചൂട്. കുങ്കുമത്തിന്റെയും എണ്ണയിൽ കരിയുന്ന തിരിയുടെയും മണം. ചെവിയുടെ തൊട്ടരികിൽ, വായുവിന്റെ നടുവിൽ, ഒരു ചിലമ്പിന്റെ കിലുക്കം.

കാണാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒഴിഞ്ഞ തൂണുകൾ, ടാർപ്പായ, ഇരുട്ട്.

വീഴ്ചയുടെ നടുവിൽ നിള ചിരിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിനു നേരെ കണ്ണിറുക്കി.

കയർ, നിലത്തുനിന്നു കൃത്യം ഒന്നരയടി ഉയരത്തിൽ, ഒരു തൂവൽ പോലെ അവളെ പിടിച്ചുനിർത്തി. നൂറ്റിരുപതു പേരുള്ള യൂണിറ്റു മുഴുവൻ കൈയടിച്ചു. ജോമോൻ കുരിശു വരച്ചു. ആദി ക്യാമറയിൽനിന്നു മുഖമുയർത്തി; നാലാം നിലയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി; ആരും കാണാതെ, ഒരു നിമിഷം, നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു.

ആ രാത്രി, പനമ്പിള്ളി നഗറിലെ പതിനൊന്നാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ, നിള ബാൽക്കണിയുടെ ചില്ലുവാതിലിനരികിലെ മൂലയിൽ ഒരു ചെറിയ പിച്ചളവിളക്കു കത്തിച്ചു. കല്യാണത്തിനു ശേഷം തുടങ്ങിയ ശീലമാണ്. വിളക്കിനു മുന്നിൽ ഒരു തളികയിൽ ഒരു പിടി തെച്ചിപ്പൂ. വിഗ്രഹമില്ല; പടമില്ല. ഏതു രൂപം വയ്ക്കാൻ? കണ്ണിൽ കൊള്ളാത്ത ഒന്നിനു രൂപം കൊടുക്കാൻ അവൾക്കു മനസ്സു വന്നില്ല.

അടുക്കളയിൽനിന്ന് ആദി രണ്ടു കപ്പു കാപ്പിയുമായി വന്നു. അവളുടെ അരികിൽ, തറയിൽ, ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു കപ്പ് അവൾക്കു നീട്ടി. പിന്നെ, ഒന്നു മടിച്ച്, സ്വന്തം കപ്പു വിളക്കിനു മുന്നിൽ, തെച്ചിപ്പൂവിനരികിൽ, വച്ചു.

"ഭഗവതിക്കു കട്ടൻകാപ്പിയോ?" നിള പുരികമുയർത്തി.

"എനിക്കു വേറൊന്നും ഉണ്ടാക്കാനറിയില്ല," അവൻ പറഞ്ഞു; പാതി തമാശയായി, പാതി അല്ലാതെയും. "പിന്നെ, ഈ വീട്ടിൽ രാത്രി കാവലിരിക്കുന്ന ആൾക്ക് ഉറക്കം വരാതിരിക്കണ്ടേ."

അവൾ ചിരിച്ചു; ഇടത്തേ കവിളിൽ ആ കുഴി വീണു. തല അവന്റെ തോളിൽ ചാരി.

അപ്പോൾ അതു വന്നു. മുറിയിലെ എ.സി.യുടെ കുളിരിനു നടുവിൽ, മെല്ലെ, ഒരു ചൂട്. മൂന്നു മാസം മുമ്പ് ഇതേ മുറിയിൽ, ഇതേ മൂലയിൽ, അവളെ കിടക്കയിൽ മരവിപ്പിച്ചുകിടത്തിയ അതേ ചൂട്. കട്ടിലിനും ബാൽക്കണിക്കുമിടയിൽ, ഭാരമുള്ള ഒരു കാൽ നിലത്തമരുന്ന അതേ ഒച്ച. ഛിൽ. വിളക്കിന്റെ നാളം, കാറ്റില്ലാതെ, ഒന്നു നീണ്ടുനിവർന്നു. കാപ്പിക്കപ്പിൽനിന്നുയർന്ന ആവി, ഒരു നിമിഷം, ആരോ അതിനു മേൽ കുനിഞ്ഞതുപോലെ, വശത്തേക്കു ചാഞ്ഞു.

ആദിയുടെ തോൾ ഒന്നു മുറുകി; പിന്നെ അയഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഹാർനെസ്സിന്റെ ക്ലിപ്പ് എന്നു പറഞ്ഞില്ല.

നിള സ്വിച്ചിലേക്കു ചാടിയില്ല. മേശവിളക്കു ഗദ പോലെ കൈയിലെടുത്തില്ല. ഒഴിഞ്ഞ ആ മൂലയിലേക്കു നോക്കി, വീട്ടിൽ വൈകിവന്ന ഒരാളോടെന്നപോലെ, പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"ഇന്നു വിശേഷിച്ചൊന്നുമില്ല, അമ്മേ. ഒരു ചാട്ടം മാത്രം; അതു നീ കണ്ടല്ലോ. ഇനി ഒന്നിരുന്നോളൂ. മുന്നൂറു കൊല്ലം നിന്നതല്ലേ."

ദൂരെയല്ല, വളരെ അടുത്ത്, വളരെ നേർത്ത്, ചിലമ്പിന്റെ ഒരു കിലുക്കം. ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.

പുറത്ത്, പതിനൊന്നു നില താഴെ, നഗരം ഉറങ്ങാതെ ഇരമ്പി. ചില്ലിനപ്പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ, ആർക്കറിയാം, എന്തെല്ലാമുണ്ടെന്ന്. നിള അതിലേക്കു നോക്കി. ഉള്ളിൽ ഒരു ഇളക്കവുമുണ്ടായില്ല.

അവൾക്കിപ്പോൾ ഇരുട്ടിനെ പേടിയില്ല. പേടി ഇല്ലാതായതുകൊണ്ടല്ല; പേടിക്കുന്നുവെന്നു സമ്മതിക്കാൻ അവൾ പഠിച്ചതുകൊണ്ട്. പേടിക്കുമ്പോൾ ആരെ വിളിക്കണമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്. ആ ഇരുട്ടിനും തനിക്കുമിടയിൽ ആരാണു നിൽക്കുന്നതെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്.

അവളെ കാണാൻ പറ്റില്ല. ആർക്കും പറ്റില്ല. കാണേണ്ട കാര്യവുമില്ല.

പേടിപ്പിക്കുന്നവളെ പേടിക്കണ്ട.

വിളിച്ചാൽ മതി.

— ശുഭം —