കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 10: പന്തീരാണ്ടു കണക്ക്

ഗുരുക്കളുടെ ദേഹം പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനു താലൂക്കാശുപത്രിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയ ആ പകൽ, നിളയ്ക്കു വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇരുന്നാൽ ആ തുറന്ന കണ്ണുകൾ കാണും; വാളിന്മേലെ മഞ്ഞു കാണും. ദുഃഖത്തെ നേരിടാൻ അവൾക്കറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു വഴി ദേഹം അനക്കുക എന്നതാണ്; എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക.

ഗുരുക്കൾ പറഞ്ഞുതീർക്കാതെ പോയ രണ്ടു വാചകങ്ങൾ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കിടന്നു തിരിഞ്ഞു. നിന്റെ അമ്മയ്ക്കു ഭ്രാന്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ: കവടി ഉത്തരം പറയുന്നതു ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനു മാത്രമാ. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ശരിയായ ചോദ്യം താൻ തന്നെ ചോദിക്കണം. കവടിയോടല്ല; ഈ വീടിനോട്.

അവൾ തുടങ്ങിയതു കണ്ണനിൽനിന്നാണ്. അമ്മയുടെ മരണം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല; അതൊരു കഥ മാത്രമാണ്. കണ്ണന്റേത് അവൾ ജീവിച്ചതാണ്.

ഒരേ കൊല്ലം പിറന്നവർ. ഒരേ പായിൽ കിടന്നു വളർന്നവർ. കളരിയിൽ അവളുടെ ആദ്യത്തെ എതിരാളി; അവൾ ആദ്യമായി തോല്പിച്ചവനും, തോറ്റപ്പോൾ ചിരിച്ചവനും. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിലെ ആ കർക്കടകവാവിന്റെ പുലർച്ചെ, അമ്മായിയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് അവൾ ഉണർന്നത്. കുളക്കരയിലേക്കോടാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ മുത്തശ്ശി അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു മാറോടടക്കി: നീ കാണണ്ട, മോളേ. നീ കാണണ്ട. അവൾ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ ചിതയിലേക്കെടുക്കുമ്പോൾ, മുണ്ടിനു പുറത്തേക്കു നീണ്ട ഒരു കൈ കണ്ടു. പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ കൈ; തൊലി ചുളിഞ്ഞ്, വെള്ളത്തിൽ കുതിർന്നതുപോലെയല്ല, വയസ്സായതുപോലെ. അന്ന് അവൾ അതു മനസ്സിൽനിന്നു മായ്ച്ചുകളഞ്ഞതാണ്. ഇന്നു രാവിലെ അതു തിരിച്ചുവന്നു.

"പത്തായപ്പുരയിൽ പഴയ കാര്യസ്ഥന്മാരുടെ നാൾവഴിപ്പുസ്തകങ്ങളുണ്ട്, ചേച്ചീ," അപ്പു പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ക്യാമറ എടുക്കാതെയാണു കൂടെ വന്നത്. "നെല്ലിന്റെ കണക്കും പാട്ടക്കണക്കും. പിന്നെ ഓരോ കൊല്ലവും തറവാട്ടിൽ നടന്ന ജനനവും മരണവും അടിയന്തിരവും. അച്ഛൻ അതു തൊടാറില്ല. ഞാൻ ഒരിക്കൽ ഒരു വീഡിയോയ്ക്കു വേണ്ടി മറിച്ചുനോക്കിയിട്ടുണ്ട്."

ചിതലു തിന്നുതുടങ്ങിയ, തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ, ഇരുപതോളം കട്ടിപ്പുസ്തകങ്ങൾ. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മഷി; ആദ്യം പഴയ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളിൽ, പിന്നെ പുതിയ ലിപിയിൽ. നിള മരണങ്ങൾ മാത്രം വായിച്ചു. അപ്പു ഫോണിലെ ഒരു സ്പ്രെഡ്ഷീറ്റിൽ ഓരോന്നും കുറിച്ചു: പേര്, പ്രായം, മാസം, കാരണം. രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ അവളുടെ നേരെ തിരിച്ചു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പറയേണ്ടിവന്നില്ല. അവൻ ഒരു നിര മഞ്ഞനിറത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

•       1935, കർക്കടകം. കുഞ്ഞുണ്ണി, വയസ്സ് 9. ജ്വരം; ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്.

•       1947, കർക്കടകം. നാരായണി, വാല്യക്കാരത്തി, വയസ്സ് 22. കിണറ്റിൽ വീണ്.

•       1959, കർക്കടകം. ഗോവിന്ദൻകുട്ടി, വയസ്സ് 31. ഉറക്കത്തിൽ.

•       1971, കർക്കടകം. അച്യുതമേനോൻ, വയസ്സ് 38. ഹൃദയസ്തംഭനം. നിളയുടെ മുത്തച്ഛൻ; ഗൗരി പിറന്ന് ഒരു മാസം തികയുംമുമ്പ്.

•       1983, കർക്കടകം. മാധവൻ, പണിക്കാരന്റെ മകൻ, വയസ്സ് 14. കുളത്തിൽ.

•       1995, മേടം. രാഘവൻ, വയസ്സ് 29. മോട്ടോർസൈക്കിൾ അപകടം. നിളയുടെ അച്ഛൻ.

•       2007, കർക്കടകം. കണ്ണൻ, വയസ്സ് 12. കുളത്തിൽ.

•       2019, കർക്കടകം. ബാലൻ, വയസ്സ് 54. ഉറക്കത്തിൽ.

പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ. ഒരിക്കലും തെറ്റാതെ. എല്ലാം പെട്ടെന്ന്; എല്ലാം ചെറുപ്പത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ആരോഗ്യമുള്ളപ്പോൾ. പഴയ പുസ്തകങ്ങളിൽ പിന്നോട്ടു പോയാൽ ഇതു മുന്നൂറു കൊല്ലം നീളുമെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി. ഒരേയൊരു വ്യത്യാസം തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചാണ്. ആ കൊല്ലം മരണം കർക്കടകത്തിനു കാത്തുനിന്നില്ല; മൂന്നു മാസം നേരത്തേ വന്നു. പിന്നെ കർക്കടകത്തിൽ, കണക്കിൽപ്പെടാത്ത രണ്ടാമതൊന്നും: ഗൗരി.

"നാട്ടിൽ ഇതിനൊരു പേരുണ്ട്," അപ്പു പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അർഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. 'മേലേടത്തെ പന്തീരാണ്ടു കണക്ക്.' പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലം കൂടുമ്പോൾ ഭഗവതി ഒരു ബലി എടുക്കും എന്ന്."

കടത്തുകാരൻ കുഞ്ഞാപ്പുവിന് എൺപത്തിരണ്ടു വയസ്സായി. പുഴയ്ക്കു കുറുകെ പാലം വന്നിട്ടു പതിനഞ്ചു കൊല്ലമായെങ്കിലും, അയാൾ ഇന്നും രാവിലെ പഴയ കടവിൽ വന്ന്, കമിഴ്ത്തിയിട്ട തോണിയുടെ പുറത്തിരുന്നു ബീഡി വലിക്കും. കാഴ്ച മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്; ഓർമ മങ്ങിയിട്ടില്ല.

"മേലേടത്തെ കുട്ടി," നിള പേരു പറയുംമുമ്പേ അയാൾ പറഞ്ഞു. "ഗൗരിക്കുഞ്ഞിന്റെ നടത്തമാ. കാലൊച്ച കേട്ടാൽ അറിയാം."

കണ്ണനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാൾ ഏറെ നേരം പുഴയിലേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.

"അറുപതു കൊല്ലം ഞാൻ ഈ വെള്ളത്തിൽ പണിയെടുത്തു, മോളേ. മുങ്ങിച്ചത്ത പതിനാറു പേരെ ഈ കൈകൊണ്ടു പൊക്കിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. വെള്ളം കുടിച്ചു ചത്തവന്റെ ദേഹം എങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന് എന്നോടാരും പറഞ്ഞുതരണ്ട. വയറു വീർക്കും. വായിൽ പത വരും. ആ കുട്ടിക്ക് അതൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ വെള്ളത്തിൽ വീഴുംമുമ്പേ ചത്തതാ." അയാൾ ബീഡി കുത്തിക്കെടുത്തി. "പിന്നെ തണുപ്പ്. കർക്കടകത്തിലെ കുളത്തിനു തണുപ്പുണ്ട്; അതല്ല. ഐസുപെട്ടിയിൽനിന്നെടുത്ത മീനിന്റെ തണുപ്പ്. ചത്തിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറായിട്ടില്ലാത്ത ദേഹത്തിന്. പിന്നെ അവന്റെ മുടി. നെറ്റിക്കു മുകളിൽ ഒരു പിടി, പഞ്ഞി പോലെ നരച്ചിട്ട്. പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള കുട്ടിക്ക്. മുഖം കണ്ടാൽ ഒരു കൊച്ചു കിഴവനെപ്പോലെ. ആരോ അവനെ, എങ്ങനെയാ പറയുക, പിഴിഞ്ഞെടുത്തതുപോലെ."

നിളയുടെ കൺമുന്നിൽ മുണ്ടിനു പുറത്തേക്കു നീണ്ട ആ ചുളിഞ്ഞ കൈ തെളിഞ്ഞു. "പൊലീസിനോടു പറഞ്ഞില്ലേ?"

"പറഞ്ഞു. എസ്.ഐ. ചിരിച്ചു. മേലേടത്തുകാരു പറഞ്ഞതു മുങ്ങിമരണം എന്നാ; അതെഴുതി. എൺപത്തിമൂന്നിലെ ആ ചെക്കനെ പൊക്കിയെടുത്തതും ഞാനാ. അവനും ഇതേ തണുപ്പ്. ഇതേ നര." അയാൾ അവളുടെ നേരെ മങ്ങിയ കണ്ണുകൾ തിരിച്ചു. "നാട്ടുകാരു പറയും, ഭഗവതിയുടെ പന്തീരാണ്ടു കണക്കാണെന്ന്. ഞാനും അതു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് ഇന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല, മോളേ. ചാവുംമുമ്പ് ആരോടെങ്കിലും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു."

"പറയൂ."

"കണ്ണൻകുട്ടിയെ പൊക്കിയെടുത്ത ആ പുലർച്ചെ, കാവിലെ കൽവിളക്ക് ആളിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരും കൊളുത്താതെ. മഴയത്ത്. നാളം തെങ്ങിന്റെ പൊക്കത്തിൽ. കാവിലെ മരങ്ങൾ കാറ്റില്ലാതെ ഉലയുന്നു. എൺപത്തിമൂന്നിലും അതുതന്നെ കണ്ടു. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കിന്നും അറിയില്ല. ബലി കിട്ടിയതിന്റെ ആഘോഷമാവും എന്നാ നാട്ടുകാരു പറഞ്ഞത്. എനിക്കെന്തോ അങ്ങനെ തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ ഒരു കടത്തുകാരന്റെ തോന്നൽ ആരു കേൾക്കാൻ."

നിള അതു തനിക്കറിയാവുന്ന ഭാഷയിലേക്കു തർജമ ചെയ്തു. പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ ഒരു ബലി. ഓരോ തവണയും കാവിൽ വിളക്ക്. തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചിൽ അച്ഛൻ. പിന്നെ അമ്മ എന്നെ പണയം വച്ചു. കണക്കിൽ അടുത്തതു രണ്ടായിരത്തിമുപ്പത്തൊന്നിലാണ്; പക്ഷേ പണയമുതലിനു കണക്കു വേറെയാണ്. അതു ചോദിച്ചുവരാൻ നാളു നോക്കണ്ട.

തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ, പടിപ്പുരയുടെ തിണ്ണയിൽ, ഫോണിൽ റേഞ്ചിന്റെ രണ്ടു കുറി തെളിഞ്ഞു. ആദിയുടെ ഏഴു മിസ്ഡ് കോൾ. അവൾ തിരിച്ചു വിളിച്ചു.

"നിളാ. നീ ഇരിക്കുകയാണോ? ഇരിക്ക്." അവന്റെ സ്വരത്തിന് ഉറക്കമിളച്ചതിന്റെ പരുപരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു; അതിനടിയിൽ, എന്തോ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരാളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ആവേശവും. "നിന്റെ ഗുരുവിന്റെ കാര്യം അപ്പു മെസ്സേജ് ചെയ്തു. എനിക്കു വാക്കില്ല. പക്ഷേ ഇതു നീ ഇപ്പൊത്തന്നെ കേൾക്കണം. ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ഞാൻ എഡിറ്റ് സ്യൂട്ടിൽ പോയി നിന്റെ വീഴ്ചയുടെ റോ ഫൂട്ടേജ് എടുത്തു. നമ്മൾ അന്നു ലാപ്ടോപ്പിൽ കണ്ടതു കംപ്രസ്സു ചെയ്ത പ്രോക്സിയാ. ഇത് ഒറിജിനൽ; ആറു കെ റെസല്യൂഷൻ, സെക്കൻഡിൽ നൂറ്റിരുപതു ഫ്രെയിം. ഞാൻ ഏഴാം നിലയിലെ ട്രസ്സ് മാത്രം ക്രോപ്പു ചെയ്തു വലുതാക്കി, ഓരോ ഫ്രെയിമായി നോക്കി."

"എന്നിട്ട്?"

"ബോൾട്ടു തുരുമ്പിച്ചു പൊട്ടിയതാണെന്നല്ലേ റിഗ്ഗിങ്ങുകാരു പറഞ്ഞത്. തുരുമ്പു മാസങ്ങൾകൊണ്ടുണ്ടാവുന്നതാ. നീ ചാടുന്നതിനു നാലു സെക്കൻഡ് മുമ്പു വരെ ആ ബോൾട്ടിൽ ഒന്നുമില്ല; പുത്തൻ ഉരുക്ക്, ലൈറ്റടിച്ചു തിളങ്ങുന്നു. പിന്നെ, നീ സ്ലാബിന്റെ വക്കത്തു കൈ വിടർത്തി നിൽക്കുന്ന ആ രണ്ടു സെക്കൻഡിൽ, ബോൾട്ടിന്മേൽ ഒരു വെളുപ്പു പടരുന്നു. ഞാൻ ആദ്യം വിചാരിച്ചതു ലൈറ്റിന്റെ റിഫ്ലക്ഷനാണെന്നാ. അല്ല. അതു വളരുന്നുണ്ട്; പരലു പോലെ. നിളാ, അതു മഞ്ഞാ. ഐസ്. മുപ്പത്തൊന്നു ഡിഗ്രി ചൂടുള്ള രാത്രിയിൽ, കൊച്ചിയിൽ, ഒരു ഉരുക്കു ബോൾട്ടിന്മേൽ. മഞ്ഞു മൂടിയ ഭാഗം, എന്റെ കൺമുന്നിൽ, നാല്പതു ഫ്രെയിംകൊണ്ട്, തവിട്ടുനിറമാവുന്നു, പൊടിയുന്നു. ഒരു കൊല്ലത്തെ തുരുമ്പ് ഒരു സെക്കൻഡിൽ താഴെ സമയംകൊണ്ട്."

നിള തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നുപോയി. വാളിന്മേലെ മഞ്ഞ്. ബാൽക്കണിച്ചില്ലിലെ മഞ്ഞ്.

"ഇനി ക്രമം കേൾക്ക്. ഇതാ പ്രധാനം. ഞാൻ ടൈംകോഡ് വച്ച് എഴുതിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്: ബോൾട്ടിൽ മഞ്ഞ്. രണ്ട്: നീ ചാടുന്നു. മൂന്ന്: ട്രസ്സ് ഇളകാൻ തുടങ്ങുന്നു; നീ അപ്പോൾ ആറാം നിലയിലാ. നാല്: അതിനു ശേഷം, ട്രസ്സ് ഇളകിയതിനു ശേഷം മാത്രം, നാലാം നിലയിലെ ടാർപ്പായകൾ പുറത്തേക്കു വീർക്കുന്നു. പിന്നെ ഓഡിയോയിൽ ആ കിലുക്കം. അഞ്ച്: നീ വശത്തേക്കു തെന്നുന്നു. ആറ്: ട്രസ്സ് വീഴുന്നു. മനസ്സിലായോ? തണുപ്പ് ആദ്യം. ചൂടു പിന്നെ. ഒന്നു കാരണം; മറ്റേതു പ്രതികരണം. നിന്നെ പിടിച്ചുവലിച്ചത്, ട്രസ്സ് വീഴാൻ തുടങ്ങിയതു കണ്ടിട്ടാ. ഓടിവന്നു പിടിച്ചതുപോലെ."

"ആദീ…"

"ഞാൻ ഒരാഴ്ച മുമ്പു വരെ ഇതിലൊന്നും വിശ്വസിക്കാത്തവനാ. ഇപ്പഴും എന്താണു വിശ്വസിക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഫ്രെയിം കള്ളം പറയില്ല; അതെന്റെ തൊഴിലാ. ഒരേ സാധനം സ്വയം കയർ അറുത്ത്, സ്വയം ഓടിവന്നു പിടിക്കുമോ? എന്തിന്? നിന്റെ പിന്നാലെ ഒന്നല്ല, നിളാ. രണ്ടെണ്ണമുണ്ട്. ഒന്നു തണുത്തത്; അതു നിന്നെ വീഴ്ത്താൻ നോക്കി. ഒന്നു ചൂടുള്ളത്; അതു നിന്നെ പിടിച്ചു. നീ ഇത്ര ദിവസം പേടിച്ചതു രണ്ടാമത്തേതിനെയാ. എനിക്കു പേടി ഒന്നാമത്തേതിനെയാ."

പടിപ്പുരയുടെ തണലിൽ, നിളയുടെ ഉള്ളിൽ, രണ്ടു രാത്രി മുമ്പു കളരിയിൽ മുളച്ച ആ സംശയം ഒരില കൂടി വിടർത്തി. മുല്ലപ്പൂവും തണുപ്പും ഒരു വശത്ത്. കുങ്കുമവും ചൂടും മറ്റേ വശത്ത്. ആദിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നതു തണുത്തതായിരുന്നു. അതിനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞതു ചൂടുള്ളതും.

പക്ഷേ അവളുടെ മടിയിൽ അപ്പുവിന്റെ ഫോൺ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു; അതിൽ മഞ്ഞനിറത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ എട്ടു മരണങ്ങൾ. അതിൽ അച്ഛന്റെ പേര്. അതിനു താഴെ, കണക്കിൽപ്പെടാതെ, അമ്മയുടേത്.

"രണ്ടെണ്ണമുണ്ടെന്നു ഞാനും സമ്മതിക്കുന്നു," അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ആദീ, ഒരു പുലി മറ്റൊരു പുലിയെ തന്റെ ഇരയുടെ അടുത്തുനിന്ന് ഓടിക്കും. അതിനർഥം ആദ്യത്തെ പുലി ഇരയുടെ കൂട്ടുകാരനാണെന്നല്ല. എന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പൊ ഒരു കണക്കുണ്ട്. നൂറു കൊല്ലത്തെ. പന്ത്രണ്ടു കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ ഈ വീട്ടിൽനിന്ന് ഒരാളെ എടുക്കുന്ന ഒന്നുണ്ട്. നാട്ടുകാർ അതിനെ വിളിക്കുന്നതു ഭഗവതി എന്നാ. എന്റെ അമ്മ എന്നെ പണയം വച്ചതും അവിടെത്തന്നെ."

"കണക്ക് ആരു സൂക്ഷിച്ചതാണെന്നു കൂടി നോക്ക്," ആദി പറഞ്ഞു. "ആരു പേരിട്ടതാണെന്നും. നാട്ടുകാർ ഒരു കാര്യത്തിനു പേരിടുന്നത് ആരോ ആദ്യം അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിട്ടാ. ഞാൻ വാവിന്റെ ഉച്ചയ്ക്കു മുമ്പ് എത്തും. അതുവരെ ഒരു തീരുമാനവും എടുക്കരുത്. ഏതിൽനിന്നാണ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിട്ടു മതി ഒഴിയുന്നത്. വാക്കു താ."

"ഗുരുക്കൾ എനിക്ക് ഒരു താക്കോൽ തന്നിട്ടുണ്ട്," അവൾ പറഞ്ഞു. "അമ്മ ഏല്പിച്ചുപോയ എന്തോ ഒന്നിന്റേത്. നാളെ ചിത കഴിഞ്ഞിട്ടു ഞാൻ അതു തുറക്കും. അതിൽ ഉത്തരമുണ്ടാവും. അമ്മ പറയുന്നതു ഞാൻ വിശ്വസിക്കും."

അതൊരു ന്യായമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലം പൂപ്പൽ പിടിച്ച ഒരു കാസറ്റുനാട, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാചകത്തിന്റെ നടുവിൽ വച്ചു പൊട്ടുമെന്ന്, അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു എന്നു മാത്രം.