കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 3: മേലേടത്ത്

തിരുനിലക്കരയിലേക്കുള്ള അവസാനത്തെ നാലു കിലോമീറ്റർ റോഡല്ല, ഓർമയാണ്.

ടാറിട്ട വഴി അവസാനിക്കുന്നിടത്തെ ആൽത്തറയും അതിനോടു ചേർന്ന ചായക്കടയും ഒമ്പതു കൊല്ലം മുമ്പു കണ്ടതുപോലെത്തന്നെ നിന്നു; ബെഞ്ചിലിരുന്ന വയസ്സന്മാർ മാത്രം കുറച്ചുകൂടി വയസ്സന്മാരായിരിക്കുന്നു. ചെളി തെറിപ്പിച്ചു വന്ന ജീപ്പിന്റെ ചില്ലിലൂടെ അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ സംസാരം ഒന്നിച്ചു നിലച്ചു. ഗ്ലാസുകൾ പാതിവഴിയിൽ നിന്നു. മേലേടത്തെ കുട്ടി. ഗൗരിയുടെ മോള്. കാളി മാന്തിയവൾ. ആരും അതുറക്കെ പറഞ്ഞില്ല; പറയേണ്ട കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു. അവൾ വണ്ടി നിർത്താതെ കടന്നുപോയി.

പിന്നെ പുഴയോരത്തെ ചെമ്മൺപാത. ഇടത്ത്, കർക്കടകമഴയിൽ കലങ്ങിമറിഞ്ഞ്, കരയെ തിന്നുകൊണ്ടൊഴുകുന്ന നിളാനദി; അവൾക്കു പേരു തന്ന പുഴ. വലത്ത്, ആകാശത്തേക്കു കറുത്ത വിരലുകൾ ചൂണ്ടിനിൽക്കുന്ന കരിമ്പനകളുടെ നിര. തറവാടിന്റെ പടിപ്പുരയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പ്, കാടുപിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന അയൽപറമ്പു വെട്ടിത്തെളിച്ച് ആരോ ഒരു പുതിയ ബോർഡു നാട്ടിയിരിക്കുന്നു. തിളങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങൾ: നിളാതീരം റിവർ റിസോർട്ട്സ് & ആയുർവേദിക് റിട്രീറ്റ് — ഉടൻ വരുന്നു. അതിനു താഴെ, ബോർഡിന്റെ വെളുത്ത തൂണിൽ, ആരോ കരിക്കട്ടകൊണ്ടു വളഞ്ഞ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്: കാവു തൊട്ടാൽ കൈ പോകും.

പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ തറവാടു മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. ഇരുനൂറ്റമ്പതു കൊല്ലത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള നാലുകെട്ട്. പായലു പിടിച്ചു പച്ചയായ ഓടുകൾ, മഴയിൽ കുതിർന്നു കറുത്ത തേക്കിൻതൂണുകൾ, പിച്ചളക്കെട്ടുള്ള കൂറ്റൻ വാതിൽ, മുറ്റത്തിന്റെ നടുവിൽ തുളസിത്തറ. കുട്ടിക്കാലത്ത് ഈ വീട് അവൾക്ക് ഒരു കോട്ട പോലെ വലുതായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നോക്കുമ്പോൾ അതു വലുതല്ല; പഴയതാണ്, ക്ഷീണിച്ചതാണ്, എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിലടക്കിപ്പിടിച്ചു ശ്വാസം വിടാതെ ഇരിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. പതിനാലാം വയസ്സിൽ ഊട്ടിയിലേക്കു വണ്ടി കയറ്റിവിട്ടതിനു ശേഷം ഈ മുറ്റത്ത് അവൾ ആകെ നിന്നിട്ടുള്ളത്, പല തവണയായി, ഏഴു ദിവസമാണ്.

"ഗയ്സ്, ഗയ്സ്, ഗയ്സ്! ഇന്നു നമ്മുടെ ചാനലിൽ ഒരു സ്പെഷ്യൽ ഗസ്റ്റ് ഉണ്ട്. മോളിവുഡിന്റെ സ്വന്തം ലേഡി ആക്ഷൻ കിങ്, എന്റെ സ്വന്തം കസിൻ ചേച്ചി…"

ജിംബലിൽ ഘടിപ്പിച്ച ഫോണുമായി ഒരു മെലിഞ്ഞ പയ്യൻ പൂമുഖത്തുനിന്ന് ഓടിയിറങ്ങി വന്നു. കാതിൽ ഒരു കമ്മൽ, മുടിയിൽ ഒരു വര ചായം. അപ്പു. അവൾ അവസാനം കാണുമ്പോൾ പത്തു വയസ്സുള്ള, മുൻപല്ലു പോയ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ പത്തൊമ്പത്; പാലക്കാട്ടെ കോളേജിൽ വിഷ്വൽ കമ്യൂണിക്കേഷൻ രണ്ടാം വർഷം, യൂട്യൂബിൽ നാല്പതിനായിരം സബ്സ്ക്രൈബേഴ്സ്.

"ക്യാമറ താഴ്ത്തിയില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഗയ്സിന് ഇന്നൊരു ലൈവ് ഫൈറ്റ് സീൻ കിട്ടും. അടി കൊള്ളുന്നതു നീയായിരിക്കും," നിള പറഞ്ഞു. അപ്പു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടു ഫോൺ താഴ്ത്തി അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ വീട്ടിൽ അവൾക്കു കിട്ടിയ, കാപട്യമില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ സ്വാഗതം.

പിന്നാലെ ഉണ്ണിമാമ ഇറങ്ങിവന്നു. രഘുനന്ദൻ മേനോൻ, അറുപതു വയസ്സ്, ഗ്രാമീൺ ബാങ്കിൽനിന്നു ക്ലർക്കായി വിരമിച്ചയാൾ. അവളെ വളർത്തിയ മനുഷ്യൻ; സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിപ്പിച്ചവൻ, പനി വന്നപ്പോൾ തോളിലിട്ടു വൈദ്യന്റെ അടുത്തേക്കോടിയവൻ; പിന്നെ ഒരു ദിവസം, ഒരു വിശദീകരണവുമില്ലാതെ, അവളെ വീട്ടിൽനിന്നു പറഞ്ഞയച്ചവനും. മുടി മുഴുവൻ നരച്ചിരിക്കുന്നു. തോളുകൾ കൂനിയിരിക്കുന്നു. കണ്ണിനു താഴെ, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെയും തീരാത്ത കടത്തിന്റെയും കറുപ്പ്. ഒരു ചിട്ടിക്കമ്പനി പൊളിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ പെൻഷൻപണം മുഴുവൻ പോയ കാര്യം അപ്പു ഒരിക്കൽ ഫോണിൽ പറഞ്ഞത് അവളോർത്തു.

"മെലിഞ്ഞുപോയല്ലോ, മോളേ. സിനിമക്കാരു നിനക്കു ചോറു തരണില്ലേ?" അയാൾ ചിരിച്ചു, അവളുടെ തലയിൽ കൈ വച്ചു; പക്ഷേ ഒരിക്കൽപ്പോലും അവളുടെ കണ്ണിൽ നോക്കിയില്ല. പടിക്കലെ റിസോർട്ടിന്റെ ബോർഡിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കാൻ അവൾ വാ തുറന്നതും, അയാൾ ധൃതിയിൽ അവളുടെ ബാഗെടുത്ത്, "യാത്ര കഴിഞ്ഞു വന്നതല്ലേ, ആദ്യം വല്ലതും കഴിക്ക്," എന്നു പറഞ്ഞ് അകത്തേക്കു നടന്നു.

അകത്തു കടന്നപ്പോൾ അവൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചതു തണുപ്പാണ്. പുറത്തു കർക്കടകത്തിന്റെ പുഴുക്കം; നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ, കൽത്തറയിൽനിന്നും ചുമരുകളിൽനിന്നും ഊറിവരുന്നതുപോലെ, ഒരു നനഞ്ഞ കുളിര്. ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറായി പിൻകഴുത്തിൽ വിട്ടുമാറാതെ നിന്ന ആ നേർത്ത ചൂട്, ഉമ്മറപ്പടി കടന്ന നിമിഷം, പുറത്തു നിന്നുപോയതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി.

നടുമുറ്റത്തിന്റെ വക്കിൽ സുധ അമ്മായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴും നനഞ്ഞ കൈകൾ, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറി, നിലത്തു തൊടുന്നുണ്ടോ എന്നു സംശയം തോന്നിക്കുന്നത്ര ഒച്ചയില്ലാത്ത കാലടികൾ. അവരുടെ പിന്നിൽ ചുമരിൽ, മാലയിട്ട ഒരു ഫോട്ടോ. സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ ചിരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി. കണ്ണൻ. അപ്പുവിന്റെ ചേട്ടൻ, നിളയുടെ കളിക്കൂട്ടുകാരൻ. 2007-ലെ കർക്കടകത്തിൽ, നീന്താൻ നല്ലപോലെ അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, തറവാട്ടുകുളത്തിൽ മുങ്ങിമരിച്ചവൻ. അന്നു മുതലാണ് അമ്മായിയുടെ ഒച്ച ഇല്ലാതായത്. മകൻ പോയ ശേഷം അവർ ജീവിച്ചതു മുഴുവൻ അമ്മായിയമ്മയെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്നു നാട്ടുകാർ പറയും; അത്ര ഭക്തിയോടെ, അത്ര വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ.

"അമ്മ കാത്തിരിക്ക്യാ," അമ്മായി പറഞ്ഞു. ഒമ്പതു കൊല്ലത്തിനു ശേഷം കാണുന്ന മരുമകളോട് അവർ പറഞ്ഞത് അത്ര മാത്രം.

തെക്കിനിയിലെ മുറിയിൽ കുഴമ്പിന്റെയും തൈലത്തിന്റെയും മണം കട്ടപിടിച്ചു നിന്നു. ജനലുകളെല്ലാം അടച്ചിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട്, കാവിന്റെ ഭാഗത്തേക്കു തുറക്കുന്ന ജനൽപ്പാളിക്കു കുറുകെ മൂന്നു പലക വച്ച് ആണിയടിച്ചിരിക്കുന്നു.

"കാവിലെ കാറ്റ് അമ്മയ്ക്കു പിടിക്കില്ല," അവളുടെ നോട്ടം കണ്ട് അമ്മായി പിന്നിൽനിന്നു പറഞ്ഞു. "പണ്ടേ അങ്ങനെയാ."

കട്ടിലിൽ മുത്തശ്ശി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാവിത്രിയമ്മ. എൺപത്തിമൂന്നു വയസ്സ്. പഞ്ഞി പോലെ വെളുത്ത മുടി, കൂടു വിട്ടു വീണ ഒരു കിളിക്കുഞ്ഞിന്റേതുപോലെ ചുരുങ്ങിയ ദേഹം. സ്ട്രോക്ക് വലതുവശത്തെ അപ്പാടെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു; വായുടെ ഒരു കോൺ താഴ്ന്നു തൂങ്ങി. പക്ഷേ കണ്ണുകൾ. ആ കണ്ണുകൾ മാത്രം നിളയുടെ ഓർമയിലുള്ളതുപോലെത്തന്നെ, തെളിഞ്ഞ്, ഉണർന്ന്, ഒന്നും വിട്ടുകളയാതെ.

നിളയെ കണ്ടതും ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

"നി…ള…"

ഒമ്പതു കൊല്ലം അവൾ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന പരിഭവം മുഴുവൻ, തന്നെ പറഞ്ഞയച്ചപ്പോൾ തടയാഞ്ഞതിന്റെ, പിന്നീടു തിരിച്ചുവിളിക്കാഞ്ഞതിന്റെ, ആ ഒറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് ഉരുകിയൊലിച്ചുപോയി. നിള കട്ടിലിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി, ചുളിഞ്ഞു തണുത്ത ആ ഇടംകൈ സ്വന്തം കവിളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അമ്മയില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിക്ക് ഓരോ നേരവും ചോറുരുട്ടി വായിൽ വച്ചുകൊടുത്ത കൈ. പനിച്ച രാത്രികളിൽ നെറ്റിയിൽ തുണി നനച്ചിട്ട കൈ. സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾ കാളി മാന്തിയവൾ എന്നു വിളിച്ചു കളിയാക്കിയ ദിവസങ്ങളിൽ, മടിയിൽ കിടത്തി മുടി കോതി, കൈത്തണ്ടയിലെ ആ വരകൾക്കു മേൽ ഒരു തുണി ചുറ്റിക്കെട്ടിക്കൊടുത്ത കൈ.

മുത്തശ്ശി മൂളാൻ തുടങ്ങി. തളർന്ന നാവുകൊണ്ട്, ഇടറിയ, നേർത്ത സ്വരത്തിൽ.

വാവാവോ… വാവുറങ്ങ്… കറുത്തവാവിൽ കണ്ണുറങ്ങ്… അമ്മ വരുവോളം നീയുറങ്ങ്…

നിളയുടെ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ കുരുങ്ങി. ഈ പാട്ട്. മറ്റൊരിടത്തും അവൾ ഇതു കേട്ടിട്ടില്ല; ഈ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ മാത്രം തലമുറകളായി പാടുന്ന താരാട്ടാണെന്നാണു മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഊട്ടിയിലെ ഡോർമിറ്ററിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ കിടന്ന എത്രയോ രാത്രികളിൽ അവൾ ഇതു സ്വയം മൂളിയിട്ടുണ്ട്. ലോകത്ത് അവൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമെന്നു തോന്നിയിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു ശബ്ദം.

മുത്തശ്ശിയുടെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിലൂടെ വാത്സല്യത്തോടെ താഴേക്കിറങ്ങി, ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയിലെ പുതിയ ബാൻഡേജിൽ ചെന്നു തടഞ്ഞു. പാട്ടു പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞു. വിരലുകൾ അവിടെ നിന്നു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ആ തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒന്നു മിന്നിമറഞ്ഞു. പേടിയാവണം; നിളയ്ക്കങ്ങനെയാണു തോന്നിയത്.

"അത്… വന്നോ?" മുത്തശ്ശി മന്ത്രിച്ചു. ഓരോ വാക്കും തളർന്ന വായിലൂടെ കഷ്ടപ്പെട്ടു പുറത്തുവന്നു. "നിന്റെ പിന്നാലെ? ചൂട്… ചിലമ്പിന്റെ ഒച്ച…"

നിളയുടെ പുറത്തുകൂടി ഒരു തണുപ്പരിച്ചിറങ്ങി. താൻ ഒരക്ഷരം പറയുംമുമ്പാണ്.

"മുത്തശ്ശിക്കെങ്ങനെ അറിയാം?"

വൃദ്ധ ആണിയടിച്ച ജനലിലേക്കു കണ്ണു തിരിച്ചു. "നിന്റെ അമ്മയുടെ പിന്നാലെയും… വന്നിരുന്നു. ഇങ്ങനെത്തന്നെ." ശ്വാസമെടുക്കാൻ അവർ നിർത്തി. "കടം… വീട്ടണം, മോളേ. നിന്റെ അമ്മ ആ കാവിൽ വച്ച കടം. ഇല്ലെങ്കിൽ… ഗൗരിയെ കൊണ്ടുപോയതുപോലെ… നിന്നെയും…"

വാതിൽക്കൽ ഒരനക്കം കേട്ടു നിള തിരിഞ്ഞു. മരുന്നും വെള്ളവും വച്ച ട്രേയുമായി ഹോം നഴ്സ് നിൽക്കുന്നു. ലത; രണ്ടു മാസം മുമ്പ് ഏജൻസി വഴി വന്നതാണെന്ന് അപ്പു പറഞ്ഞിരുന്നു. മുപ്പതിനടുത്ത പ്രായം, വെള്ള യൂണിഫോം, ദിവസങ്ങളായി ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളുടെ കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. നിളയുടെ നോട്ടവുമായി ഇടഞ്ഞപ്പോൾ ലത കട്ടിലിലേക്കും പിന്നെ നിളയിലേക്കും നോക്കി; എന്തോ പറയാനെന്നപോലെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടർന്നു.

സുധ അമ്മായിയുടെ നനഞ്ഞ കൈ അവളുടെ തോളിൽ വന്നമർന്നു. മൃദുവായി. ഉറപ്പിച്ച്.

ലത ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടി. ട്രേയിലെ ഗ്ലാസ്സിൽ വെള്ളം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.