കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 4: കാവ്

വടി വന്നതു മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെയാണ്.

ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, മഴ ഒന്നു മാറിനിന്ന നേരത്ത്, പറമ്പിന്റെ പടിഞ്ഞാറേ അറ്റത്തെ കളരിയുടെ താഴ്ന്ന വാതിൽ കുനിഞ്ഞു കടന്നതും, ഉള്ളിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽനിന്ന് ഒരു ചൂരൽ അവളുടെ ചെന്നിക്കു നേരെ മൂളിക്കൊണ്ടു വന്നു. നിള ചിന്തിച്ചില്ല. ചിന്തിക്കാൻ നേരമില്ലാത്തപ്പോൾ ചിന്തിക്കേണ്ടതു ശരീരമാണെന്ന് ഇതേ മൺതറയിൽ വച്ചാണ് അവൾ പഠിച്ചത്. മുട്ടു മടക്കി താഴ്ന്നമർന്ന്, തറയിൽ കിടന്ന മറ്റൊരു വടി കാൽവിരൽകൊണ്ടു കോരി കൈയിലെത്തിച്ച്, രണ്ടാമത്തെ അടി തലയ്ക്കു മുകളിൽ തടുത്തു. മൂന്നാമത്തേതു വാരിക്കു നേരെ; അതും തടുത്തു. നാലാമത്തേതിൽ അവൾ പിന്നോട്ടു മാറുന്നതിനു പകരം അകത്തേക്കു കയറി, എതിരാളിയുടെ വടിപിടിച്ച കൈക്കുഴ സ്വന്തം കക്ഷത്തിൽ പൂട്ടി.

"ഇടത്തേ ചുവട് ഇപ്പഴും അര മാത്ര വൈകുന്നുണ്ട്," കേളു ഗുരുക്കൾ പറഞ്ഞു, പൂട്ടിൽനിന്നു കൈ അനായാസം ഊരിയെടുത്തുകൊണ്ട്. എഴുപത്തെട്ടു വയസ്സ്. കരിവീട്ടിയിൽ കടഞ്ഞെടുത്തതുപോലുള്ള മെലിഞ്ഞ ദേഹം, നെഞ്ചിൽ നരച്ച രോമം, എണ്ണയുടെയും പച്ചമരുന്നിന്റെയും മണം. "പതിനാലാം വയസ്സിൽ നിർത്തിയിടത്തുതന്നെ നിൽക്കുന്നു. സിനിമയിൽ അതു മതിയാവും. അവിടെ അടിക്കുന്നവനും അടി കൊള്ളുന്നവനും ഒരേ കൂട്ടരല്ലേ. ജീവിതത്തിൽ പോരാ."

നിള ചിരിച്ചുകൊണ്ടു കുനിഞ്ഞ് ആ കാൽ തൊട്ടു നെറുകയിൽ വച്ചു. ആറു വയസ്സു മുതൽ പതിനാലു വരെ, ഓരോ പുലർച്ചയും, ഈ കുഴിക്കളരിയുടെ തണുത്ത മണ്ണിലാണ് അവൾ വളർന്നത്. തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളെ കളരിയിൽ വിടുന്ന പതിവു നിന്നിട്ടു കാലമേറെയായിരുന്നു; എന്നിട്ടും ഒരു ദിവസം ഗുരുക്കൾ തന്നെ വീട്ടിൽ വന്ന്, "ഈ കുട്ടിയെ എനിക്കു വേണം," എന്നു പറഞ്ഞു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അന്നാരും ചോദിച്ചില്ല. കിഴക്കേ മൂലയിലെ ഏഴു പടിയുള്ള പൂത്തറയിൽ ഇന്നും ഒരു തിരി കത്തുന്നുണ്ട്. ചുമരിൽ നിരനിരയായി തൂങ്ങുന്ന വാളുകൾ, പരിചകൾ, കുന്തങ്ങൾ, ഒറ്റക്കോലുകൾ. ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല.

ഗുരുക്കളുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞത് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിലെ ബാൻഡേജു കണ്ടപ്പോഴാണ്. അയാൾ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അതഴിച്ചു. മൂന്നു മുറിവ്. പൂത്തറയിലെ വിളക്കിനു നേരെ പിടിച്ച് ഏറെ നേരം അതിലേക്കു നോക്കിനിന്നു.

"എന്നാ ഇത്?"

"മിനിഞ്ഞാന്നു രാത്രി. ഗുരുക്കളേ, ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടില്ല. കാണാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ എന്തോ ഒന്ന് എന്നെ പിടിച്ചു. ചൂടുള്ള ഒരു കൈ. പിന്നെ രാത്രി എന്റെ മുറിയിൽ, ചിലമ്പിട്ട്…"

"മിണ്ടരുത്." വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ വാതിൽക്കലേക്കു പാഞ്ഞു. അയാൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി; ആ സ്വരത്തിൽ അവൾ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കേൾക്കുന്ന ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേവലാതി. "നീ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ടു വന്നത്, കുട്ടീ? നിന്നെ ഈ മണ്ണിൽനിന്ന് ഊട്ടിക്കയച്ചതു വെറുതെയാണെന്നു വിചാരിച്ചോ? പതിനേഴു കൊല്ലം പുഴയ്ക്കക്കരെ നിർത്തിയതു വെറുതെയാണെന്ന്? നാളെ വെളുക്കുമ്പൊ തിരിച്ചുപോണം. കർക്കടകത്തിലെ കറുത്തവാവിന് ഇനി ആറു ദിവസമേയുള്ളൂ. അതിനു മുമ്പു നീ ഈ പുഴ കടന്നിരിക്കണം."

നിള അയാളെ തുറിച്ചുനോക്കി. "എന്നെ അയച്ചത് ഉണ്ണിമാമയല്ലേ?"

"പെട്ടി ചുമന്നതു നിന്റെ അമ്മാവനാ. പറഞ്ഞയപ്പിച്ചതു ഞാനാ. മൂന്നു രാത്രി അവന്റെ കാലു പിടിച്ചിട്ടാ സമ്മതിപ്പിച്ചത്." അയാൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പുതിയ തുണി ചുറ്റിക്കെട്ടി. വിരലുകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഒരു കാര്യം മാത്രം ഇപ്പൊ പറയാം. നിന്റെ അമ്മയ്ക്കു ഭ്രാന്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നാട്ടുകാരു മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലമായി പറയുന്നതൊന്നും ശരിയല്ല. ഗൗരി ആ രാത്രി ചെയ്തതെല്ലാം, അവസാനത്തേതുൾപ്പെടെ, നല്ല ബോധത്തോടെ ചെയ്തതാ. ബാക്കി പറയാൻ ഇതല്ല സ്ഥലം, ഇതല്ല നേരം. ഈ പറമ്പിൽ കാറ്റിനും ചെവിയുണ്ട്."

"നിളേ!" പുറത്തുനിന്ന് ഉണ്ണിമാമയുടെ വിളി. "നിന്നെ കാണാൻ ഒരാളു വന്നിരിക്കുന്നു!"

ഗുരുക്കൾ മുഖം തിരിച്ചു. ചുമരിൽനിന്ന് ഒരു വാളെടുത്ത് എണ്ണത്തുണികൊണ്ടു തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. സംഭാഷണം അവസാനിച്ചിരുന്നു.

മുറ്റത്ത്, തുളസിത്തറയ്ക്കരികിൽ, ഒരു കറുത്ത എസ്‌യുവി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ബോണറ്റിൽ ചാരി, കൂളിങ് ഗ്ലാസ് നെറ്റിയിലേക്കു കയറ്റിവച്ച്, വിനോദ് കർത്ത. നിളാതീരം റിസോർട്ട്സിന്റെ മാനേജിങ് ഡയറക്ടർ. വെളുത്ത ലിനൻ ഷർട്ട്, കഴുത്തിൽ വിരൽക്കനമുള്ള സ്വർണച്ചെയിൻ, എന്തും വിൽക്കാനും എന്തും വാങ്ങാനും ശീലിച്ച ഒരാളുടെ അനായാസമായ ചിരി. പിന്നിൽ, ചിരിക്കാൻ ശമ്പളം കിട്ടാത്ത രണ്ടു തടിയന്മാർ.

"മാഡത്തിന്റെ ഫൈറ്റ് സീനുകളുടെ വലിയ ഫാനാ ഞാൻ. സത്യം," കർത്ത കൈ നീട്ടി. "നേരെ കാര്യത്തിലേക്കു വരാം; മാഡത്തിന്റെ സമയത്തിനു വിലയുണ്ടല്ലോ. പുഴയോരത്തെ രണ്ടേക്കർ. പടിഞ്ഞാറേ മൂലയിലെ ആ കാടുൾപ്പെടെ. എട്ടു കോടി; ഈ നാട്ടിൽ ആരും സ്വപ്നം കാണാത്ത വില. അമ്മാവൻ നാല്പതു ലക്ഷം അഡ്വാൻസ് വാങ്ങി എഗ്രിമെന്റ് വച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ആധാരപ്രകാരം ആ ഭാഗം ഗൗരിയമ്മയുടെ ഓഹരിയാ; അവകാശി മാഡമായതുകൊണ്ട് ഒരൊപ്പു വേണം. കാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ പേടിക്കണ്ട. ഞങ്ങൾ നല്ലൊരു തന്ത്രിയെ കൊണ്ടുവന്ന്, ശാസ്ത്രപ്രകാരം ആവാഹിച്ച്, പറമ്പിന്റെ വേറൊരു മൂലയിൽ ഭംഗിയായി ഒരു കൊച്ചമ്പലം പണിതു മാറ്റിപ്രതിഷ്ഠിച്ചോളാം. മാർബിളിൽ. എല്ലാം ഞങ്ങളുടെ ചെലവ്."

നിള അമ്മാവനെ നോക്കി. അയാൾ സ്വന്തം കാൽവിരലുകളിലേക്കു നോക്കി.

"ചിട്ടി പൊളിഞ്ഞു, മോളേ," കർത്ത കേൾക്കാതിരിക്കാൻ അയാൾ പിറുപിറുത്തു. "ബാങ്കിൽ പണയം. അപ്പുവിന്റെ ഫീസ്. അമ്മയുടെ നഴ്സിന്റെ ശമ്പളം. എനിക്കു വേറെ വഴി കണ്ടില്ല."

അയാളോടു ദേഷ്യപ്പെടാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. "എന്റെ മുത്തശ്ശി ആ കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഈ മുറ്റത്തു നിന്നു ഞാൻ കച്ചവടം പറയില്ല, മിസ്റ്റർ കർത്ത. അവർക്കൊന്നു ഭേദമാവട്ടെ. എന്നിട്ടാലോചിക്കാം."

"വാവു കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഓഫർ ഉണ്ടാവില്ല, മാഡം. എന്റെ ഇൻവെസ്റ്റർമാർ കാത്തിരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലല്ല." കർത്തയുടെ ചിരി മുഖത്ത് അതേപടി നിന്നു; കണ്ണുകൾ മാത്രം മാറി. വണ്ടിയിൽ കയറുംമുമ്പ് അയാൾ തിരിഞ്ഞു, പറമ്പിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട വിസ്തൃതിയിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. "രാത്രി വാതിലൊക്കെ നന്നായി അടച്ചു കിടന്നോളൂ. അടുത്തൊന്നും ആൾപ്പാർപ്പില്ലാത്ത സ്ഥലമല്ലേ. എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ ഒന്നു വിളിച്ചാൽ കേൾക്കാൻ പോലും ആളില്ല."

സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന നേരത്ത്, ആരോടും പറയാതെ, അവൾ ഒറ്റയ്ക്കു കാവിലേക്കു നടന്നു. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി. പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു; കുട്ടിക്കാലത്തു മുഴുവൻ കേട്ട വിലക്കുകൾ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങി. അങ്ങോട്ടു പോവരുത്. നിന്റെ അമ്മയെ എടുത്ത സ്ഥലമാ. പിന്നെ അവൾ അതിരു കടന്നു.

ഏഴിലംപാലയും കാഞ്ഞിരവും ചേരും, അവയെ പരസ്പരം കെട്ടിവരിഞ്ഞ ഊഞ്ഞാൽവള്ളികളും ചേർന്നു മേൽക്കൂര തീർത്ത ഒരു പച്ച ഇരുട്ട്. കാലിനടിയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ കരിയില. നടുവിൽ പായലു പിടിച്ച കരിങ്കൽത്തറ; അതിൽ കുത്തനെ നിൽക്കുന്ന വാൾ. മഴയും വെയിലുമേറ്റ് ഇത്ര കാലം നിന്നിട്ടും അതിന്റെ അലകിൽ ഒരു പൊട്ടു തുരുമ്പില്ല. ആരും തേച്ചുമിനുക്കാതെ അത് ഇന്നലെ കാച്ചിയെടുത്തതുപോലെ തിളങ്ങി. അവൾ അറിയാതെ ഒരടി പിന്നോട്ടു വച്ചു.

കൽവിളക്കിൽ എണ്ണയുണ്ട്, പുതിയ തിരിയുണ്ട്; ഉണ്ണിമാമ ഓരോ സന്ധ്യയ്ക്കും വന്നു ശ്രമിച്ചുപോകുന്നതിന്റെ അടയാളം. അവൾ കീശയിൽനിന്നു തീപ്പെട്ടിയെടുത്ത് ഉരച്ചു. തിരി കത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷം സ്വർണനിറത്തിൽ നിന്നു. പിന്നെ, ഒരില പോലും അനങ്ങാത്ത ആ നിശ്ചലതയിൽ, ആരോ രണ്ടു വിരൽകൊണ്ടു ഞെരിച്ചതുപോലെ, നാളം അണഞ്ഞു. തിരിയിൽനിന്നു നേർത്ത ഒരു പുക മാത്രം ഉയർന്നു.

അവൾ വീണ്ടും കത്തിച്ചു. വീണ്ടും അണഞ്ഞു. മൂന്നാമതും.

അപ്പോഴാണ് ആ ചൂടു തിരിച്ചുവന്നത്. പിൻകഴുത്തിൽ; ഇത്തവണ നേർത്തല്ല. തൊട്ടുപിന്നിൽ, ഒരു കൈപ്പാടകലെ, ഒരടുപ്പു കത്തുന്നതുപോലെ. കഴുത്തിലെ ഓരോ രോമവും എഴുന്നുനിന്നു. എന്തോ ഒന്നു തന്റെ തോളിനു മുകളിലൂടെ കുനിഞ്ഞ്, ആ കെട്ടുപോയ തിരിയിലേക്കു നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു. ശ്വാസത്തിന്റെ ഭാരം പോലും അവളറിഞ്ഞു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ ഒന്നും കാണില്ലെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു; അതാണ് ഏറ്റവും പേടിപ്പിച്ചത്.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. ഓടിയുമില്ല; ഓടിയാൽ പിന്നാലെ വരുമെന്ന് ഏതോ പഴയ ബുദ്ധി അവളോടു പറഞ്ഞു. ഓരോ ചുവടും എണ്ണിയെണ്ണി, ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച്, അവൾ കാവിൽനിന്നു പുറത്തു കടന്നു. പാലമരം കടന്നപ്പോഴും ചൂടു പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്നപ്പോൾ മാത്രം അതു നിന്നു.

ആ രാത്രി അവൾക്കു കിടക്കാൻ കൊടുത്തതു മുകളിലെ മാളികമുറിയാണ്; കുട്ടിക്കാലത്തെ അവളുടെ സ്വന്തം മുറി. രണ്ടു മണിക്ക് അവൾ ഉണർന്നതു തലയ്ക്കു മുകളിലെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്.

ഓടിന്മേൽ എന്തോ നടക്കുന്നു. മെല്ലെ. മരപ്പട്ടിയുടെയോ കുരങ്ങിന്റെയോ ചാട്ടമല്ല; ഭാരമുള്ള, അളന്നുവച്ച, രണ്ടു കാലിലുള്ള ചുവടുകൾ. ഓരോന്നിനടിയിലും പഴയ ഓടുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ഒരു കിലുക്കം. ഛിൽ. ഛിൽ. മോന്തായത്തിലൂടെ കിഴക്കുനിന്നു പടിഞ്ഞാറോട്ടു നടന്നുവന്ന്, അവളുടെ കട്ടിലിന്റെ നേരെ മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ, അതു നിന്നു. മച്ചിലെ പലകകൾക്കിടയിലൂടെ, മുകളിൽനിന്ന്, ഒരു ചൂട് അവളുടെ മുഖത്തേക്കിറങ്ങി.

പുതപ്പിനടിയിൽ നിളയുടെ വിരലുകൾ കളരിയിൽനിന്നെടുത്തുവച്ച ചെറുവടിയിൽ മുറുകി; ഓടിനു മുകളിലുള്ള, കണ്ണിനു കാണാത്ത ഒന്നിനെതിരെ ഒരു മുളവടികൊണ്ട് എന്തു കാര്യം എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും.

ദൂരെ, താഴെ, തെക്കിനിയിൽനിന്ന്, മുത്തശ്ശിയുടെ നേർത്ത താരാട്ട് ഇരുട്ടിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു. വാവാവോ… വാവുറങ്ങ്… പാവം മുത്തശ്ശിയും ഉണർന്നുകിടക്കുകയാണ്. മേൽക്കൂരയിലെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാവും; പേടിച്ചിട്ടാവും; പേരക്കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തളർന്ന നാവുകൊണ്ടു പാടുന്നതാവും. ആ ഇരുട്ടിൽ നിളയ്ക്കു പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ആ പാട്ടിന്റെ നൂലാണ്.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്, മുകളിൽ, ഓടിന്മേൽ, എന്തോ ഒന്നു മുരണ്ടു. നെഞ്ചിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്നു വരുന്ന, മച്ചിലെ പലകകളെ വിറപ്പിച്ച, പെറ്റുകിടക്കുന്ന പുലിയുടേതുപോലുള്ള ഒരു മുരൾച്ച.

നിള പുലരുവോളം കണ്ണടച്ചില്ല. മുകളിലുള്ളതും അനങ്ങിയില്ല.