കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 5: ഡ്രോൺ

"ചേച്ചി ഇത് ആരോടും പറയരുത്. അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ എന്റെ ഡ്രോൺ അന്നുതന്നെ പുഴയിലെറിയും. അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ…" അപ്പു വാചകം മുഴുമിച്ചില്ല. അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ എന്തു ചെയ്യുമെന്ന് അവനുതന്നെ ഉറപ്പില്ലാത്തതുപോലെ.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ, ഉറക്കമിളച്ചു ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി നിള പ്രാതലിനിരുന്നപ്പോൾ, "ചേച്ചിയും കേട്ടോ രാത്രി?" എന്നൊരൊറ്റ ചോദ്യമേ അവൻ ചോദിച്ചുള്ളൂ. പിന്നെ അവളെ കൈപിടിച്ചു തട്ടിൻപുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. പഴയ ഭരണികൾക്കും ഉപ്പുമാങ്ങയുടെ ചീനച്ചട്ടികൾക്കുമിടയിൽ അവൻ ഒരു മൂല ഒഴിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്: ഒരു മേശ, രണ്ടു മോണിറ്റർ, റിങ് ലൈറ്റ്, ചുമരിൽ പച്ചത്തുണി. അവന്റെ 'സ്റ്റുഡിയോ'. ലാപ്ടോപ്പിലെ ഒരു ഫോൾഡർ അവൻ തുറന്നു. പേര്: HAUNTED THARAVADU — S01.

"മുത്തശ്ശിക്കു സ്ട്രോക്കു വന്ന അന്നു മുതലാ തുടങ്ങിയത്. രാത്രി പറമ്പിൽ ശബ്ദം. ഓടിന്മേൽ നടത്തം. കാവിലെ വിളക്കു കെടുന്നത്. ഞാൻ വിചാരിച്ചു, കിടിലൻ കണ്ടന്റ്; 'റിയൽ ഗോസ്റ്റ് ഹണ്ടിങ് ഇൻ മൈ ഓൺ ഹോം' എന്നൊരു സീരീസ്. കൂട്ടുകാരന്റെ കൈയിൽനിന്നു തെർമൽ ക്യാമറയുള്ള ഒരു ഡ്രോൺ കടം വാങ്ങി രാത്രി പറത്തിനോക്കി. ആദ്യത്തെ ആഴ്ച ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ ഇതു കിട്ടി. കിട്ടിയ അന്നു മുതൽ ഞാൻ ഒരു വീഡിയോ പോലും അപ്‌ലോഡ് ചെയ്തിട്ടില്ല, ചേച്ചീ."

സ്ക്രീനിൽ കറുപ്പും നീലയും ചാരനിറവുമുള്ള ഒരു ആകാശദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു. തണുത്തതെല്ലാം നീല; ചൂടുള്ളതെല്ലാം വെളുപ്പ്. തറവാടിന്റെ മേൽക്കൂരയുടെ ചതുരം, മുറ്റം, തൊഴുത്തിലെ പശുക്കളുടെ രണ്ടു വെളുത്ത പൊട്ടുകൾ, പറമ്പിന്റെ മൂലയിൽ കാവിന്റെ ഇരുണ്ട കൂട്ടം. കാവിന്റെ നടുവിൽ, കൽത്തറ ഇരിക്കേണ്ടിടത്ത്, ഒരു വെളിച്ചം.

"ഇതെന്താ, തീയോ?"

"ഞാനും അതാ വിചാരിച്ചത്. പിറ്റേന്നു പോയി നോക്കി. ഒരില പോലും കരിഞ്ഞിട്ടില്ല. വിളക്കു പോലും കത്തിയിട്ടില്ല. നോക്ക്, ഇതിനു രൂപമില്ല. മനുഷ്യനാണെങ്കിൽ തലയും കൈയും കാലും തെളിയും; മൃഗമാണെങ്കിലും. ഇതു വെറും ചൂടാ. ഒരാൾപ്പൊക്കത്തിലും ഉയരമുള്ള, ഒരു തൂണു പോലെ. ക്യാമറയുടെ സ്കെയിലിൽ അതിന്റെ താപനില കാണിക്കുന്നില്ല, ചേച്ചീ. സ്കെയിലിനു പുറത്താ." അവൻ മറ്റൊരു വിൻഡോ തുറന്നു. "ഇത് അതേ നിമിഷം സാധാരണ നൈറ്റ്‌വിഷൻ ക്യാമറയിൽ. ഒന്നുമില്ല. ഒഴിഞ്ഞ കാവ്. കണ്ണിനു കാണാൻ അവിടെ ഒന്നുമില്ല."

അവൻ വീഡിയോ ഓടിച്ചു. ആ വെളുത്ത ചൂട് അനങ്ങി. കാവിന്റെ നടുവിൽനിന്ന് അതിരിലേക്ക്, മെല്ലെ, നടക്കുന്നതിന്റെ താളത്തിൽ.

"പന്ത്രണ്ടു രാത്രിയുടെ ഫൂട്ടേജുണ്ട് എന്റെ കൈയിൽ," അപ്പു പറഞ്ഞു. സ്വരത്തിൽ യൂട്യൂബറുടെ ആവേശം ലവലേശമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "ആദ്യത്തെ രാത്രികളിൽ അതു കാവിനുള്ളിൽത്തന്നെ. പിന്നെ പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ. പിന്നെ വാഴത്തോപ്പിൽ. പിന്നെ തൊടിയുടെ നടുവിൽ. ഓരോ രാത്രിയും വീടിനോടു കുറച്ചുകൂടി അടുത്ത്. വീടിനെ വളയുന്നതുപോലെ. പുലരുവോളം അവിടെ നിൽക്കും; വെളിച്ചം വീഴുമ്പോൾ മായും."

നിളയുടെ കണ്ണു മുഴുവൻ ആ നടക്കുന്ന ചൂടിലായിരുന്നു. "ഇന്നലെ രാത്രിയിലേത്?"

അവൻ അവസാനത്തെ ഫയൽ തുറന്നു. ആ വെളുപ്പ് തൊടിയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതു മേൽക്കൂരയിലായിരുന്നു. മാളികമുറിയുടെ, നിളയുടെ കട്ടിലിന്റെ, നേരെ മുകളിൽ, മോന്തായത്തിന്മേൽ. പുലർച്ചെ അഞ്ചര വരെ. ഒരിഞ്ചുപോലും അനങ്ങാതെ.

"പന്ത്രണ്ടു രാത്രി അതു വീടിനു ചുറ്റും നടന്നു," അപ്പു മന്ത്രിച്ചു. "ചേച്ചി വന്ന രാത്രി അതു വീടിനു മുകളിൽ കയറി. ചേച്ചിയുടെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ. എനിക്കു തോന്നുന്നത്… അതിനു വേണ്ടതു ചേച്ചിയെയാണെന്നാ. ചേച്ചി വരാൻ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു."

ഉച്ചയ്ക്ക്, കിണറ്റിൻകരയിൽ മുഖം കഴുകുമ്പോൾ, ആരോ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. ലത. വിരലുകൾ ഐസു പോലെ തണുത്തിരുന്നു; കണ്ണുകൾ അടുക്കളവാതിലിലേക്കും തിരിച്ചും പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

"ചേച്ചീ, ഞാൻ ഏജൻസിയിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എന്നെ ഇവിടന്നു മാറ്റാൻ. നാളെ പകരം ആളു വരും. പോകുംമുമ്പ് ഒരു കാര്യം ചേച്ചിയോടു പറയണം. പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എനിക്കു സമാധാനം കിട്ടില്ല. ഈ വീട്ടിൽ രാത്രി നടക്കുന്ന ഒരു കാര്യം. ഞാൻ കണ്ടതാ. ഈ രണ്ടു കണ്ണുകൊണ്ട്. മൂന്നു മണിക്ക് ഉണർന്നു നോക്കുമ്പോൾ…"

"ലതേ."

അടുക്കളവാതിൽക്കൽ സുധ അമ്മായി. എത്ര നേരമായി അവിടെ നിൽക്കുന്നുവെന്നു രണ്ടുപേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. "അമ്മയ്ക്കു കഞ്ഞിക്കു നേരമായി."

ലത കൈ വിട്ടു. ബക്കറ്റെടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞ ഭാവത്തിൽ, ചുണ്ടനക്കാതെ, അവൾ പറഞ്ഞു: "രാത്രി പത്തിന്. കുളപ്പുരയിൽ. അവിടെ ആരും വരില്ല."

പത്തു മണിക്കു മഴ ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെ വിളക്കുകൾ ഓരോന്നായി അണഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിള ഒരു ടോർച്ചുമായി പിൻവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങി. കുളപ്പുരയുടെ ഓടു മേഞ്ഞ ചെറിയ കെട്ടിടം ഇരുട്ടിൽ ഒരു കറുത്ത കട്ട പോലെ നിന്നു. കൽപ്പടവുകൾ പായലിൽ വഴുക്കി. മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലം മുമ്പ് അവളുടെ അമ്മയെയും പത്തൊമ്പതു കൊല്ലം മുമ്പു കണ്ണനെയും വിഴുങ്ങിയ വെള്ളം, മഴത്തുള്ളികൾ വീണു വിറച്ചുകൊണ്ട്, താഴെ കിടന്നു.

"ലതേ?"

മറുപടിയില്ല. തവളകളുടെ കരച്ചിൽ മാത്രം.

നാലാമത്തെ പടവിൽ ഒരു ഫോൺ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു; ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് കത്തിച്ച നിലയിൽ, വെളിച്ചം വെള്ളത്തിനു മുകളിലൂടെ നീണ്ടുകിടന്നു. നിള ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ വഴിയേ കണ്ണോടിച്ചു.

കുളത്തിന്റെ നടുവിൽ, പായലിന്റെ പച്ചപ്പരവതാനിക്കിടയിൽ, ഒരു വെള്ള യൂണിഫോം. കമിഴ്ന്ന്. കൈകൾ വിടർത്തി.

നിള ടോർച്ചെറിഞ്ഞു ചാടി. നാലു കൈവീശലിൽ അവളെത്തി, ലതയെ മലർത്തി, താടിക്കു കൈ കൊടുത്തു കരയിലേക്കു വലിച്ചു. പടവിൽ കിടത്തി, രണ്ടു കൈയും കോർത്തു നെഞ്ചിലമർത്തി. ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്… മുപ്പത്. മൂക്കു പൊത്തി ശ്വാസം കൊടുത്തു. വീണ്ടും. സെറ്റുകളിൽ അപകടം പറ്റിയ എത്രയോ പേരെ അവൾ ഇങ്ങനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. വാ, വാ, ശ്വസിക്ക്, പെണ്ണേ, ശ്വസിക്ക്!

ലത ശ്വസിച്ചില്ല. ദേഹം അപ്പോഴേക്കും തണുത്തു മരവിച്ചിരുന്നു; വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പിനെക്കാൾ ആഴമുള്ള ഒരു തണുപ്പ്. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരുന്നു. വാ തുറന്നിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ അവസാനമായി കണ്ട കാഴ്ച ആ മുഖത്ത് ഉറഞ്ഞുപോയിരുന്നു. നിള സിനിമയിൽ ഒരുപാടു ശവങ്ങളെ അഭിനയിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; മേക്കപ്പുകാരോടു പറഞ്ഞ് ഒരുപാടു മുഖങ്ങളിൽ പേടി വരപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്ര പേടി ഒരു മുഖത്തും അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല.

ലതയുടെ വലതു മുഷ്ടി മുറുകിയിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നിള ബലമായി വിരലുകൾ ഓരോന്നായി വിടർത്തി. ഉള്ളിൽ, വേരോടെ പറിച്ചെടുത്ത, നനഞ്ഞൊട്ടിയ, നീണ്ട കുറച്ചു മുടിയിഴകൾ. മരണത്തോടു മല്ലിടുമ്പോൾ എന്തിന്റെയോ തലയിൽനിന്നു പിഴുതെടുത്തത്.

അപ്പോൾ ചൂടു വന്നു.

കുളത്തിന്റെ അക്കരെനിന്ന്. അവിടത്തെ കൈതക്കാട് ആരോ വകഞ്ഞുമാറ്റിയതുപോലെ ഇരുവശത്തേക്കും ചാഞ്ഞു. ആ ഭാഗത്തു വീണ മഴത്തുള്ളികൾ വെള്ളം തൊടുംമുമ്പേ ചീറ്റി നീരാവിയായി. കുളത്തിനു മുകളിലൂടെ, മുഖത്തേക്ക്, അതേ മണം: കുങ്കുമം, കരിയുന്ന തിരി. പിന്നെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒരു കാൽ ഇറങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു ഓളം, അതിന്റെ കൂടെ, വ്യക്തമായി, ഒരു ചിലമ്പിന്റെ കിലുക്കം.

ഇത്തവണ നിള മരവിച്ചില്ല. ഉള്ളിൽ ഉയർന്ന പേടിയെ, മടിയിൽ കിടക്കുന്ന ഈ പാവം പെണ്ണിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ ദേഷ്യം അപ്പാടെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു.

"എന്താ നിനക്കു വേണ്ടത്?" അവൾ ഒഴിഞ്ഞ ഇരുട്ടിനു നേരെ അലറി. "എന്നെയാണെങ്കിൽ എന്നെ എടുക്ക്! എന്റെ അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയതു പോരാഞ്ഞിട്ടാണോ? ഈ പെണ്ണു നിന്നോട് എന്തു തെറ്റു ചെയ്തു?"

മറുപടിയായി വന്നതു കാറ്റാണ്. ഒരൊറ്റ വീശൽ. കുളക്കരയിലെ തെങ്ങുകളുടെ ഓലകളെല്ലാം ഒന്നിച്ച്, ഒരേ ദിശയിലേക്ക്, ചാഞ്ഞു. പടവിൽ കിടന്ന ലതയുടെ ഫോൺ, ആരോ വിരൽകൊണ്ടു തട്ടിയതുപോലെ, കല്ലിൽ ഒന്നു കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു; അതിന്റെ വെളിച്ചം വെള്ളം വിട്ട്, പറമ്പു കടന്ന്, തറവാടിന്റെ തെക്കേ ചുമരിൽ ചെന്നു വീണു. പിന്നെ പൊള്ളുന്ന ചൂടുള്ള എന്തോ ഒന്ന് നിളയുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച്, അവളുടെ മുഖം ബലമായി അതേ ഭാഗത്തേക്കു തിരിച്ചു. തറവാട്ടിലേക്ക്. അവിടെ. നോക്ക്.

അവൾ കുതറി മാറി. അടുത്ത നിമിഷം കാറ്റു നിലച്ചു. ചൂടു മാഞ്ഞു. കൈതക്കാടു നിവർന്നു. തവളകൾ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി.

നീയും ആ വീടും. അടുത്തതു നീ. അങ്ങനെയാണ് നിള അതു വായിച്ചത്.

രാവിലെ സ്റ്റേഷനിൽനിന്നു വന്ന എസ്.ഐ. പടവിലെ പായലിൽ ബൂട്ടുകൊണ്ട് ഒന്നുരച്ചുനോക്കി മഹസ്സറിൽ എഴുതി: രാത്രി വെള്ളമെടുക്കാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കാൽ വഴുതി വീണുള്ള മുങ്ങിമരണം. മുടിയിഴകൾ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലാക്കി, "കുളത്തിലെ പായലാവും," എന്നു പറഞ്ഞു പോക്കറ്റിലിട്ടു. അപ്പു, ശീലംകൊണ്ട്, അതെല്ലാം ഫോണിൽ പകർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സുധ അമ്മായി ലതയുടെ വീട്ടുകാർക്കു കൊടുക്കാൻ പതിനായിരം രൂപ ഒരു കവറിലിട്ടു കൊടുത്തു. മുഖത്ത് ഒരു ഭാവവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നാട്ടുകാർ മറ്റൊന്നാണു പറഞ്ഞത്. ആംബുലൻസ് ചെമ്മൺപാത ഇറങ്ങുംമുമ്പേ അതു ചായക്കടയിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലം മുമ്പു പറഞ്ഞ അതേ വാചകം.

മേലേടത്തെ ഭഗവതി പിന്നെയും ഒരു പെണ്ണിനെ എടുത്തു.