കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 6: കണ്ണന്റെ അമ്മ

 

ലതയുടെ ദേഹം കുളത്തിൽനിന്നെടുത്ത ആ രാത്രി, പുലർച്ചെ രണ്ടേമുക്കാലിന്, മേലേടത്ത് തറവാട്ടിൽ ഉണർന്നിരുന്നവർ രണ്ടുപേരാണ്. ഒന്ന്, മാളികമുറിയിൽ, മച്ചിലേക്കു നോക്കിക്കിടന്ന നിള. മറ്റേത്, വടക്കിനിയിലെ അടുക്കളയിൽ, കെട്ട അടുപ്പിനു മുന്നിൽ, നിലത്തു കുത്തിയിരുന്ന സുധ.

സുധ ഉറങ്ങാറില്ല. പത്തൊമ്പതു കൊല്ലമായി. കണ്ണടയ്ക്കാറുണ്ട്; ദേഹം കിടക്കയിൽ വയ്ക്കാറുണ്ട്; പക്ഷേ ഉറക്കം എന്നു മറ്റുള്ളവർ വിളിക്കുന്ന ആ മറവി അവൾക്ക് 2007-ലെ കർക്കടകത്തിനു ശേഷം കിട്ടിയിട്ടില്ല. രാത്രിയുടെ ഈ യാമം അവൾക്കു കാത്തിരിപ്പിന്റേതാണ്.

ഒറ്റപ്പാലത്തിനടുത്തെ ഒരു ദരിദ്രകുടുംബത്തിൽനിന്ന്, ഇരുപതാം വയസ്സിൽ, ഈ വലിയ തറവാട്ടിലേക്കു മരുമകളായി വന്നതാണവൾ. സ്ത്രീധനം ചോദിക്കാത്ത, ജാതകം മാത്രം നോക്കിയ ഒരാലോചന; അതു ഭാഗ്യമാണെന്നു വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞു. ഭർത്താവു രഘുനന്ദൻ പാവമായിരുന്നു; തമാശ പറയും, ദേഷ്യപ്പെടില്ല, അമ്മ പറയുന്നതിനപ്പുറം ഒരു വാക്കില്ല. ആദ്യത്തെ കുട്ടി പിറന്നതു തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചിലെ മകരത്തിലാണ്. കണ്ണൻ. ആറു മാസം കഴിഞ്ഞ് അതേ വീട്ടിൽ നാത്തൂൻ ഗൗരിക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞു പിറന്നു; നാല്പതാം നാൾ അതിന് അമ്മയില്ലാതായി. രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഒരേ മുലപ്പാലു കൊടുത്തു വളർത്തിയതു സുധയാണ്. അക്കാര്യം നിളയോട് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല; സുധ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല.

കണ്ണൻ പുഴയുടെ കുട്ടിയായിരുന്നു. അഞ്ചാം വയസ്സിൽ നീന്താൻ പഠിച്ചു; പത്താം വയസ്സിൽ, മലവെള്ളം വന്ന പുഴ, പന്തയം വച്ച്, അക്കരെയിക്കരെ നീന്തിക്കടന്നതിനു സുധയുടെ കൈയിൽനിന്നു ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു തല്ലു വാങ്ങി. കറുത്തു മെലിഞ്ഞ്, എപ്പോഴും മുട്ടിൽ ഒരു മുറിവുമായി, എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. രാത്രി ഉറങ്ങുംമുമ്പ്, എത്ര വലുതായിട്ടും, അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പു വിരലിൽ ചുറ്റിപ്പിടിക്കണം.

രണ്ടായിരത്തേഴിലെ കർക്കടകം. അപ്പുവിനെ പെറ്റിട്ടു മൂന്നു മാസമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. വാവിന്റെ പുലർച്ചെ, കൈക്കുഞ്ഞിനു പാലു കൊടുക്കാൻ ഉണർന്നപ്പോൾ, അരികിലെ പായ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. സാരിത്തുമ്പു സ്വതന്ത്രമായി കിടക്കുന്നു. അവൾ വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി. കുളക്കരയിലെത്തുമ്പോൾ കടത്തുകാരൻ കുഞ്ഞാപ്പു അവനെ വെള്ളത്തിൽനിന്നു പൊക്കിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. മലവെള്ളം നീന്തിക്കടന്ന കുട്ടി, കഴുത്തോളം മാത്രം വെള്ളമുള്ള കടവിൽ, മുങ്ങിമരിച്ചിരിക്കുന്നു.

അന്നു കൈയിലെടുത്തപ്പോൾ ആ ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന തണുപ്പ് സുധയുടെ ഉള്ളംകൈ ഇന്നും മറന്നിട്ടില്ല. വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പല്ല. മറ്റെന്തോ.

ചിത കത്തിത്തീർന്ന രാത്രിയാണ് അത് ആദ്യം കേട്ടത്. എല്ലാവരും തളർന്നുറങ്ങിയ ശേഷം. വടക്കിനിയുടെ ജനലയ്ക്കൽ, പുറത്തുനിന്ന്, ഒരു വിരൽകൊണ്ടു മരത്തിൽ മെല്ലെ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. പിന്നെ, നേർത്ത്, വിറച്ച്:

"അമ്മേ. എനിക്കു തണുക്കുന്നു, അമ്മേ."

അവൾ ജനൽ തുറന്നു. ആരുമില്ല. ചുമരിനു താഴെ, നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ, ഒരു കുട്ടിയുടെ ചെരിപ്പിടാത്ത കാൽപ്പാടുകൾ മാത്രം; കുളത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു വന്ന്, ജനലിനു താഴെ നിന്ന്, തിരിച്ചുപോയത്.

പിറ്റേന്നു രാത്രി അതു വീണ്ടും വന്നു. ഇത്തവണ അതു കൂടുതൽ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പോയിട്ടില്ല, അമ്മേ. എന്നെ ഇവിടെ പിടിച്ചുവച്ചിരിക്ക്യാ. വെള്ളത്തിനും കരയ്ക്കുമിടയിൽ. എന്നെ വിടാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പഴല്ല. ഒരു കറുത്തവാവു വരും; അന്ന്. അന്ന് അമ്മ ഒരു കാര്യം ചെയ്തുകൊടുക്കണം. അതുവരെ പറയുന്നതെല്ലാം കേൾക്കണം. ആരോടും മിണ്ടരുത്. മിണ്ടിയാൽ എന്നെ വിടില്ല."

ഏതമ്മയാണ് ഇതിനു സമ്മതിക്കാത്തത്?

തന്റെ കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന്, ആർക്കാണു താൻ വാക്കു കൊടുക്കുന്നതെന്ന്, സുധയ്ക്ക് അധികം വൈകാതെ മനസ്സിലായി. അതെങ്ങനെയെന്ന് അവൾ പത്തൊമ്പതു കൊല്ലമായി ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല; തന്നോടുപോലും, വാക്കുകളിൽ.

അന്നു മുതൽ സുധയ്ക്ക് ഒച്ചയില്ലാതായി. കാലടിക്ക്, സ്വരത്തിന്, മുഖത്തിന്. ഒച്ചയുണ്ടാക്കിയാൽ, ജനലയ്ക്കലെ ആ നേർത്ത വിളി കേൾക്കാതെ പോയാലോ. അവൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ചെയ്തു. ചോദ്യം ചോദിച്ചില്ല. അപ്പുവിനെ വളർത്തി; പക്ഷേ അവനെ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം, അവൻ പിറന്ന കൊല്ലം പോയവനെയാണു കണ്ടത്. ആ കുറ്റബോധം മറ്റൊരു കല്ലായി നെഞ്ചിൽ കിടന്നു. ചില കാര്യങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാൻ, അറിയാതിരിക്കാൻ, ഒരമ്മയ്ക്കു കഴിയും; മറ്റേ തട്ടിൽ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ വിളിയുണ്ടെങ്കിൽ.

ഇന്നലെ ഉച്ചയ്ക്ക്, കിണറ്റിൻകരയിൽ, ആ നഴ്സുപെണ്ണ് നിളയുടെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞതു സുധ കേട്ടു. രാത്രി പത്തിന്. കുളപ്പുരയിൽ. അവൾ അത്, കേട്ടതുപോലെ, അറിയിക്കേണ്ടിടത്ത് അറിയിച്ചു. അത്ര മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. അറിയിച്ചാൽ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചില്ല. ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ പത്തൊമ്പതു കൊല്ലംകൊണ്ട് അവൾ നന്നായി പഠിച്ചിരുന്നു.

ഇന്നു രാവിലെ, കുളപ്പടവിലെ പായൽ ചകിരികൊണ്ട് ഉരച്ചുകഴുകുമ്പോൾ, ലതയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകൾ അവളുടെ കൺമുന്നിൽനിന്നു മാഞ്ഞില്ല. ആ പെണ്ണിനും നാട്ടിൽ ഒരമ്മയുണ്ട്. അവരും ഇനി രാത്രി ജനലയ്ക്കൽ കാതോർത്തിരിക്കും.

ഇനി അഞ്ചു ദിവസം, സുധ സ്വയം പറഞ്ഞു, കെട്ട അടുപ്പിലെ ചാരത്തിലേക്കു നോക്കി. അഞ്ചു ദിവസം കൂടി. വാവു കഴിഞ്ഞാൽ അവൻ വരും. അവൻ വന്നാൽ ഇതെല്ലാം ശരിയായിരുന്നു എന്നാവും. ആവണം.

ജനലയ്ക്കൽ മുട്ടു കേട്ടു.

അവളുടെ ദേഹം മുഴുവൻ ഒരു കമ്പി പോലെ മുറുകി. പത്തൊമ്പതു കൊല്ലമായി, ആഴ്ചയിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ രാത്രി; എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും ആദ്യത്തേതുപോലെ.

"അമ്മേ." പന്ത്രണ്ടു വയസ്സിന്റെ സ്വരം. മാറിയിട്ടില്ല; വളർന്നിട്ടില്ല. "എനിക്കു തണുക്കുന്നു. എന്നെ എപ്പഴാ അകത്തു കയറ്റുന്നത്?"

"അഞ്ചു ദിവസം, മോനേ." സുധ ജനൽപ്പാളിയിൽ നെറ്റി ചേർത്തു. കണ്ണീരിന് ഒച്ചയില്ല. "അഞ്ചു ദിവസം കൂടി നീ ഒന്നു പിടിച്ചുനിൽക്ക്. അമ്മ എല്ലാം ശരിയാക്കുന്നുണ്ട്."

"ആ ചേച്ചി വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ. നിളേച്ചി. എന്റെ കൂടെ കളിച്ചിരുന്ന." ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനം. "അവളെ കൊടുത്താൽ എന്നെ വിടും എന്നാ പറഞ്ഞത്. ഒരാൾക്കു പകരം ഒരാൾ. അമ്മ കൊടുക്കുമോ?"

സുധയുടെ വയറ്റിൽ എന്തോ മറിഞ്ഞു. താൻ മുലയൂട്ടി വളർത്തിയ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾ. ഒന്ന് അകത്ത്, മുകളിലെ മുറിയിൽ, ജീവനോടെ. ഒന്നു പുറത്ത്, മഴയത്ത്, തണുത്ത്.

"കൊടുക്കും," അവൾ പറഞ്ഞു.

"എന്നാൽ കേൾക്ക്. നാളെ ഉച്ചതിരിഞ്ഞു കവടിക്കാരൻ വരും. അച്ഛൻ വാ തുറക്കുംമുമ്പ് അമ്മ ചോദിക്കണം. ഈ വാക്കുകൾ മാത്രം; ഒന്നു കൂട്ടരുത്, ഒന്നു കുറയ്ക്കരുത്. 'ഈ കുട്ടിയെ പിന്തുടരുന്നത് ആരാണ്? എന്തിനാണ്?' ബാക്കി അയാൾ തന്നെ പറഞ്ഞോളും. പിന്നെ വാവിന്റെ സന്ധ്യയ്ക്ക്, ചേച്ചി കാവിൽനിന്ന് ഒരു പിച്ചളരൂപം എടുക്കും. അത് അമ്മയുടെ കൈയിൽ വാങ്ങണം. മറ്റാരുടെയും കൈയിൽ പോകരുത്. കൊണ്ടുവന്നു കൊടുക്കണം."

പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി സംസാരിക്കുന്ന രീതിയല്ല ഇത്. ആ ചിന്ത സുധയുടെ മനസ്സിന്റെ വക്കിലൂടെ ഒന്നു കടന്നുപോയി; അവൾ അതിനെ അകത്തു കയറ്റിയില്ല. പറഞ്ഞയച്ചതു പറയുകയാണ് അവൻ. അത്രേയുള്ളൂ.

"ചെയ്യാം, മോനേ." പിന്നെ, പത്തൊമ്പതു കൊല്ലത്തിൽ ആദ്യമായി, ഒരു ചോദ്യം അവളുടെ ചുണ്ടോളം വന്നു. "കണ്ണാ… ആ കുട്ടിക്ക്… നിളയ്ക്ക്… എന്താ പറ്റുക?"

ജനലിനു പുറത്തു നീണ്ട മൗനം. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം. പിന്നെ:

"എനിക്കു തണുക്കുന്നു, അമ്മേ."

കാൽപ്പെരുമാറ്റം അകന്നുപോയി; കുളത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്.

ജനൽ തുറക്കാൻ അവൾ ഒരിക്കലും ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ആദ്യത്തെ രാത്രിക്കു ശേഷം. തുറന്നാൽ അവിടെ ആരെ കാണും എന്ന പേടികൊണ്ടല്ല. ആരെയും കാണില്ല എന്ന പേടികൊണ്ട്.

സുധ മുഖം തുടച്ചു, മുണ്ടിന്റെ തുമ്പു നേരെയാക്കി, ഇരുട്ടിലൂടെ, ഒരു വിളക്കും കൊളുത്താതെ, തന്റെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു. ഈ വീട്ടിലെ ഓരോ പലകയും എവിടെ ഞെരങ്ങുമെന്ന് അവൾക്കറിയാം; ഒന്നിലും ചവിട്ടിയില്ല.

മാളികയിലേക്കുള്ള കോണിപ്പടിയുടെ ചുവട്ടിൽ അവൾ നിന്നുപോയി. മുകളിൽനിന്ന്, മേൽക്കൂരയിൽനിന്ന്, പലകകൾക്കിടയിലൂടെ, ഒരു ചൂട് താഴേക്കിറങ്ങിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ, ആ കുട്ടിയുടെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ, അത് ഇരിപ്പുണ്ട്. സുധ നിന്നതും ആ ചൂട്, പതുക്കെ, അവളുടെ നേർക്കു തിരിഞ്ഞു. കാണാൻ ഒന്നുമില്ല; എന്നിട്ടും, എന്തോ ഒന്നു തന്നെ നോക്കുന്നുവെന്ന്, തന്റെ ഉള്ളിലുള്ളതു മുഴുവൻ, താൻ കൊടുത്ത വാക്കുൾപ്പെടെ, കാണുന്നുവെന്ന്, അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.

ആ നോട്ടത്തിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന നേരത്തു മാത്രം, പത്തൊമ്പതു കൊല്ലം അടക്കിവച്ച ഒരു ചിന്ത, തടുക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം, അവളുടെ ഉള്ളിൽ പൊന്തിവരും. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതു തെറ്റാണ്.

അവൾ സാരിത്തുമ്പു വായിൽ തിരുകി, ആ ചിന്ത വിഴുങ്ങി, ഒച്ചയില്ലാതെ ഓടി.

അഞ്ചു ദിവസം. അഞ്ചു ദിവസം കൂടി മാത്രം.