കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 8: രാത്രിയിലെ അതിഥി

ആ രാത്രി നിള ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചതുപോലുമില്ല. മാളികമുറിയിലെ പഴയ തേക്കിൻകട്ടിലിൽ, ചുമരിൽ ചാരി, മുട്ടിന്മേൽ താടി വച്ച് അവൾ ഇരുന്നു. മേശപ്പുറത്തു മണ്ണെണ്ണവിളക്കു കത്തുന്നുണ്ട്; ഈ വീട്ടിൽ രാത്രി കറന്റിനെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. തലയ്ക്കു മുകളിൽ, ഓടിന്മേൽ, പതിവുപോലെ ആ ഭാരം വന്നിരുന്നിട്ടുണ്ട്; മച്ചിലൂടെ ഇറങ്ങിവരുന്ന ചൂടുകൊണ്ട് അവൾക്കതറിയാം. മൂന്നാമത്തെ രാത്രിയാണ്. പേടി ഒരു ശീലമായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നത് അവളെത്തന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു.

അവൾ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് അമ്മയെപ്പറ്റിയാണ്. ഒരു ഫോട്ടോ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, ഒരു ശബ്ദം പോലും ഓർമയിലില്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീ. പെറ്റിട്ടു നാല്പതാം നാൾ കുഞ്ഞിനെ കാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി കളഞ്ഞിട്ടു ചത്തവൾ എന്നാണ് ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ ഒരു കുട്ടി പറഞ്ഞത്; അന്ന് അവന്റെ മൂക്കിടിച്ചു പൊട്ടിച്ചതിനാണ് അവൾക്ക് ആദ്യമായി ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ ചൂരൽ കിട്ടിയത്. ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ, ഇത്ര കാലവും, അവൾ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞതുതന്നെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അമ്മ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. ഇന്നു പണിക്കർ പറഞ്ഞതു മറ്റൊന്നാണ്. ഉപേക്ഷിച്ചതല്ല; പണയം വച്ചതാണ്. ഏതാണു കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കു തീരുമാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പാതിര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി. മൂന്നു തവണ. മെല്ലെ.

തലയണയ്ക്കടിയിൽനിന്നു ചെറുവടി കൈയിലെത്തി. "ആര്?"

"ഞാനാ, നിളാ. വാതിൽ തുറക്ക്."

ആ ശബ്ദം. അവൾ സാക്ഷ വലിച്ചു നീക്കി. ഇടനാഴിയിലെ മങ്ങിയ ബൾബിനു കീഴെ ആദി നിൽക്കുന്നു. അടിമുടി നനഞ്ഞ്, ഷർട്ടു ദേഹത്തൊട്ടി, മുടിയിൽനിന്നു നെറ്റിയിലേക്കു വെള്ളമിറ്റിച്ച്.

"വാവു വരെ കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്കു പറ്റിയില്ല," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഫോണിൽ നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പൊ… പാക്കപ്പു പറഞ്ഞതും ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്തു പോന്നു. കാർ പുഴയോരത്തെ ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞു. അവിടന്നു നടന്നു. താഴെ വാതിൽ തുറന്നുതന്നത് അമ്മായിയാ."

വടി കൈയിൽനിന്നു താഴെ വീണു. മൂന്നു രാത്രി ഒറ്റയ്ക്കു ചുമന്ന ഭാരം മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്കു തോളിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി. അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്കു വലിച്ചു, വാതിലടച്ചു സാക്ഷയിട്ടു. "നീ ഒരു ഭ്രാന്തനാ. ഈ മഴയത്ത്, ഈ വഴിയിലൂടെ, രാത്രി…" പിന്നെ അവൾ നിർത്തി. "നിന്റെ കൈ ഐസു പോലെ തണുത്തിരിക്കുന്നല്ലോ."

"നാലു കിലോമീറ്റർ മഴ നനഞ്ഞു നടന്നാൽ അങ്ങനെയിരിക്കും."

അവൾ അലമാരയിൽനിന്ന് ഒരു തോർത്തെടുത്തു നീട്ടി. അവൻ അതു വാങ്ങി മടിയിൽ വച്ചതേയുള്ളൂ; തല തുവർത്തിയില്ല. കട്ടിലിനരികിലെ മരക്കസേരയിലിരുന്ന്, മുറിയാകെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു: കട്ടിൽ, ജനൽ, അവൾ. നോട്ടം അവളിൽ തങ്ങി.

ആ നിമിഷം തലയ്ക്കു മുകളിൽ ഓടുകൾ ഞെരിഞ്ഞു. മൂന്നു രാത്രി പാറപോലെ അനങ്ങാതിരുന്ന ആ ഭാരം പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റതുപോലെ. മോന്തായത്തിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും, ധൃതിയിൽ, ചിലമ്പിന്റെ ഒച്ച. മച്ചിലെ പലകകൾക്കിടയിലൂടെ പൊടി ഉതിർന്നു. പിന്നെ ആ മുരൾച്ച; ഇതുവരെ കേട്ടതിലും ഉച്ചത്തിൽ, വീടിന്റെ കഴുക്കോലുകളെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.

നിള ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. "കേട്ടോ? ഇതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്! ഇന്ന് അതിനെന്തോ…"

"അതു ശ്രദ്ധിക്കണ്ട." ആദി മുകളിലേക്കു നോക്കിയതുപോലുമില്ല. ലെൻസിൽ ഒരു പൊടി കണ്ടാൽ അസ്വസ്ഥനാവുന്ന മനുഷ്യൻ, തലയ്ക്കു മുകളിൽ മേൽക്കൂര ഇളകുമ്പോൾ, ഒരു കൗതുകവും കാണിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു. "അതിന് അകത്തു കയറാൻ പറ്റില്ല. നീ കിടക്ക്. എത്ര രാത്രിയായി നീ ഉറങ്ങിയിട്ട്? കണ്ണു കുഴിഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോളാം; കാവലായി. നീ ഉറങ്ങിയാൽ മതി."

ക്ഷീണം സത്യമായിരുന്നു. അവന്റെ സാന്നിധ്യം നൽകിയ ആശ്വാസവും. അവൾ കട്ടിലിൽ ചാരിക്കിടന്നു. അവൻ കസേര അടുപ്പിച്ചിട്ട്, തണുത്ത ഉള്ളംകൈ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വച്ചു. പനിക്കുമ്പോൾ നനച്ചിടുന്ന തുണി പോലെ. അതിന്റെ കുളിര് നെറ്റിയിൽനിന്നു കൺപോളകളിലേക്ക്, കഴുത്തിലേക്ക്, കൈകാലുകളിലേക്ക്, മെല്ലെ പടർന്നു. മുകളിലെ ബഹളം ദൂരെ എവിടെയോ നിന്നു കേൾക്കുന്നതുപോലെയായി. ചിന്തകൾ അറ്റം മുറിഞ്ഞ നൂലുകൾ പോലെ അഴിഞ്ഞുവീണു. ഉറക്കമല്ല അത്; ആഴമുള്ള വെള്ളത്തിലേക്കു കല്ലു കെട്ടി താഴ്ത്തുന്നതുപോലുള്ള ഒരു താഴ്ച.

പാതി അടഞ്ഞ ബോധത്തിലൂടെ അവൾ അവന്റെ പിറുപിറുപ്പു കേട്ടു. തന്നോടല്ല; തന്നെപ്പറ്റി. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിലെ പേശിയിൽ അമർത്തിനോക്കുന്നുണ്ട്; തോളിലെ എല്ലിൽ, കൈമുട്ടിന്റെ സന്ധിയിൽ. ചന്തയിൽ കാളയെ വാങ്ങാൻ വന്നവൻ പല്ലും കുളമ്പും പരിശോധിക്കുന്നതുപോലെ.

"നല്ല ദേഹം. ബലമുള്ള ദേഹം. കളരി പഠിച്ചതിന്റെ ഗുണം. ഒരു കേടുമില്ല, ഒരു രോഗവുമില്ല. അറുപതു കൊല്ലം സുഖമായി നിൽക്കും ഇത്. എഴുപതും…"

ആദി ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കില്ല, ഉള്ളിലെവിടെയോ, വളരെ ദൂരെ, ഒരു ചിന്ത മിന്നി. പിന്നെ ഈ മണം. ആദിക്കു കാപ്പിയുടെയും ക്യാമറാബാഗിലെ തുകലിന്റെയും മണമാണ്. ഇതു മുല്ലപ്പൂ. വാടിയ മുല്ലപ്പൂവും കർപ്പൂരവും. പക്ഷേ ആ ചിന്തയെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ അവൾക്കു ശക്തിയുണ്ടായില്ല.

തണുത്ത വിരലുകൾ അവളുടെ ഇടത്തേ കൈയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി, കൈത്തണ്ടയിലെ ബാൻഡേജിന്റെ കെട്ടിൽ ചെന്നു. കെട്ടഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

സ്സ്സ്സ്.

ചുട്ടുപഴുത്ത ഇരുമ്പിൽ തൊട്ടതുപോലെ അവൻ കൈ വലിച്ചു. മാംസം കരിയുന്ന ഒരു നേർത്ത മണം.

അതേ നിമിഷം മേശപ്പുറത്ത്, വിളക്കിനരികിൽ, അവളുടെ ഫോൺ തെളിഞ്ഞു. ഈ വീട്ടിൽ രാത്രി വല്ലപ്പോഴും മാത്രം കിട്ടുന്ന ഒരൊറ്റക്കുറി റേഞ്ചിലൂടെ ഒരു സന്ദേശം വന്നുവീണതാണ്. ആ വെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണിൽ കുത്തി. പാതി തുറന്ന കൺപോളകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ സ്ക്രീൻ വായിച്ചു.

ആദി: ഇപ്പഴാ പാക്കപ്പായത്. നാളത്തെ സീനുകൾ കൂടി തീർത്താൽ ഞാൻ ഫ്രീ. ഉറങ്ങിയോ? പേടിക്കണ്ട, ഞാൻ വരുന്നുണ്ട്.

അതിനു താഴെ ഒരു ഫോട്ടോ. കാക്കനാട്ടെ സെറ്റ്, ക്രെയിൻ, ക്ഷീണിച്ച ചിരിയോടെ ക്യാമറയിലേക്കു നോക്കുന്ന ആദി. അയച്ച സമയം: ഒരു മിനിറ്റു മുമ്പ്.

നിളയുടെ സിരകളിലെ ചോര ഉറഞ്ഞു. താഴ്ച നിന്നു.

അവൾ മെല്ലെ, വളരെ മെല്ലെ, തല തിരിച്ചു. കസേരയിലിരിക്കുന്നതു ഫോണിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദിയുടെ മുഖം തന്നെ. പക്ഷേ ആ ചിരി ആദിയുടേതല്ല; ഒരു മനുഷ്യന്റേതുമല്ല. ചുണ്ടുകൾ ചെവിയോളം വലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകളിൽ കൃഷ്ണമണിയില്ല; പാൽനിറമുള്ള രണ്ടു ഗോളങ്ങൾ മാത്രം. മുടിയിൽനിന്ന് ഇറ്റുവീഴുന്നതു മഴവെള്ളമല്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ടത്; കുളത്തിലെ പായൽ കലർന്ന, പച്ചച്ച വെള്ളം.

"ഉറങ്ങ്, മോളേ," അതു പറഞ്ഞു. ആദിയുടെ ശബ്ദത്തിലല്ല; ഒരുപാടു ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നിനു മേൽ ഒന്നായി അടുക്കിവച്ചതുപോലെ, ആണും പെണ്ണും, കുട്ടിയും വയസ്സനും. "ഉറങ്ങിയാൽ മാത്രം മതി. ബാക്കിയെല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം."

ശരീരം ചിന്തിച്ചു. കിടന്ന കിടപ്പിൽനിന്ന് അവൾ കാൽ ചുഴറ്റി അതിന്റെ ചെന്നിയിലടിച്ചു, അതേ ഒഴുക്കിൽ കട്ടിലിൽനിന്ന് ഉരുണ്ടിറങ്ങി, നിലത്തു കിടന്ന വടി കൈക്കലാക്കി. ആദ്യത്തെ അടി കഴുത്തിന്റെ വശത്ത്; മനുഷ്യനായിരുന്നെങ്കിൽ അവിടെ വീഴുമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തേതു മുട്ടുചിരട്ടയിൽ. മൂന്നാമത്തേത്, വടിയുടെ അറ്റംകൊണ്ട്, നെഞ്ചിന്റെ നടുക്കുഴിയിൽ. മൂന്നും കൊണ്ടു. ഒന്നും ഫലിച്ചില്ല. നനഞ്ഞ മണൽച്ചാക്കിലടിച്ചതുപോലെ വടി ഓരോ തവണയും പുതഞ്ഞു. നാലാമത്തെ അടിയിൽ അത് അവളുടെ കൈയിലിരുന്നു രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞു.

അത് എഴുന്നേറ്റു. ധൃതിയില്ലാതെ. കസേര മറിഞ്ഞുവീണു. നിള വാതിലിലേക്കു ചാടി; സാക്ഷ അനങ്ങിയില്ല, മരം വീർത്തുറച്ചതുപോലെ. തണുത്ത വിരലുകൾ പിന്നിൽനിന്ന് അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുറുകി, ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ എന്നപോലെ അവളെ നിലത്തുനിന്നു പൊക്കി, ചുമരിനോടു ചേർത്തമർത്തി. കാലുകൾ വായുവിൽ പിടഞ്ഞു. ആദിയുടെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിനു തൊട്ടടുത്ത്. വാ തുറന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ താടിയെല്ലിനു തുറക്കാവുന്നതിലും എത്രയോ അധികം.

"നോവിക്കാൻ എനിക്കിഷ്ടമില്ല," ആ ശബ്ദങ്ങൾ പറഞ്ഞു. "കേടു വരാൻ പാടില്ലാത്തതാ. അടങ്ങിക്കിടന്നാൽ നോവില്ല."

കാഴ്ചയുടെ വക്കുകൾ കറുത്തു തുടങ്ങി. ചെവിയിൽ സ്വന്തം ചോരയുടെ ഇരമ്പൽ. അവസാനത്തെ ശക്തി മുഴുവൻ സ്വരൂപിച്ച്, എന്തിനാണെന്നു പോലും അറിയാതെ, അവൾ ഇടത്തേ കൈ ഉയർത്തി, പാതി അഴിഞ്ഞ ബാൻഡേജിനടിയിലെ മുറിവുള്ള കൈത്തണ്ട അതിന്റെ കവിളിൽ അമർത്തി.

അത് അലറി. കഴുത്തിലെ പിടി അയഞ്ഞു. മാംസം കരിയുന്ന മണം മുറി നിറഞ്ഞു.

അടുത്ത നിമിഷം പടിഞ്ഞാറേ ജനൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

ഇരുനൂറു കൊല്ലം പഴക്കമുള്ള മരപ്പാളികൾ ചീളുകളായി മുറിയിലേക്കു ചിതറി. മഴയും കാറ്റും ഇരച്ചുകയറി; അതിന്റെ കൂടെ, അണക്കെട്ടു പൊട്ടിയതുപോലെ, ചൂട്. മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ നാളം ഒരു മുഴം പൊങ്ങി. നിള നിലത്തു വീണു ശ്വാസത്തിനായി പിടഞ്ഞു. മുകളിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ടതു വിശ്വസിക്കാൻ കണ്ണുകൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

ആദിയുടെ രൂപമുള്ള ആ വസ്തു വായുവിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. കാണാവുന്ന ഒന്നും അതിനെ പിടിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും അതിന്റെ മുടി മുഴുവൻ മേലോട്ട്, ഒരു മുഷ്ടിക്കുള്ളിൽ എന്നപോലെ, ചുരുണ്ടു വലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു; കാലുകൾ നിലം തൊടാതെ പിടയ്ക്കുന്നു. അതു കൈകൾ വീശി, ഒഴിഞ്ഞ വായുവിനെ മാന്തി, പല ശബ്ദങ്ങളിൽ ഒന്നിച്ചു നിലവിളിച്ചു. പിന്നെ അതിനെ ആരോ ഒരു പഴന്തുണി പോലെ ഒന്നു കുടഞ്ഞു. തകർന്ന ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കു വലിച്ചെടുത്തു. നിലവിളി പറമ്പിനു മുകളിലൂടെ അകന്നകന്നു പോയി. കാവിന്റെ ദിശയിലേക്ക്. പിന്നെ, കത്തികൊണ്ടു മുറിച്ചതുപോലെ, നിന്നു.

നിശ്ശബ്ദത. മഴ മാത്രം.

നിള ചുമരിൽ ചാരി, കഴുത്തിൽ കൈ വച്ച്, ചുമച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവൾ അറിഞ്ഞത്: ചൂടു പോയിട്ടില്ല. അതു മുറിക്കുള്ളിലുണ്ട്. തകർന്ന ജനലിനരികിൽനിന്ന് അത് അവളുടെ നേരെ വരികയാണ്. നിലത്തെ മരച്ചീളുകൾ ഒരു ഭാരത്തിനടിയിൽ ഞെരിഞ്ഞു. ഒരു ചുവട്. ഛിൽ. രണ്ടാമത്തേത്. അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ, ഒരു കൈപ്പാടകലെ, അതു നിന്നു. ഒഴിഞ്ഞ വായു. മഴയുടെ ഈറനിൽ നേരിയ ഒരാവി മാത്രം. അതിൽനിന്ന്, മുഖത്തേക്ക്, ശ്വാസം പോലെ താളത്തിൽ വന്നടിക്കുന്ന ചൂട്.

പിന്നെ എന്തോ ഒന്ന് അവളുടെ കഴുത്തിൽ തൊട്ടു. ആ വസ്തുവിന്റെ വിരലുകൾ നീലിച്ച പാടു വീഴ്ത്തിയിടത്തുതന്നെ. പൊള്ളുന്ന ഒരു വിരൽത്തുമ്പ്; ഓരോ പാടിലൂടെയും, ഓരോന്നായി, മെല്ലെ.

ഓടിപ്പോകാൻ ഇടമില്ലാത്ത ഒരു മൂലയിൽ, കാണാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നിന്റെ വിരലിനടിയിൽ, നിളയുടെ ബോധം മറഞ്ഞു.

പുറത്ത് മഴ, ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ, പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.