കറുത്തവാവ്: അധ്യായം 9: ഉറുമി

പുലർച്ചെ അപ്പുവാണ് അവളെ കണ്ടെത്തിയത്; തകർന്ന ജനലിനു താഴെ, മരച്ചീളുകൾക്കിടയിൽ, ചുമരിൽ ചാരി ബോധമില്ലാതെ. ഉണർന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമാമ കട്ടിലിനരികിലിരുന്നു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "കാറ്റടിച്ചു ജനൽ പൊളിഞ്ഞതാ," എന്നാണ് അയാൾ തന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്; പക്ഷേ അവളുടെ കഴുത്തിലെ അഞ്ചു നീലിച്ച വിരൽപ്പാടുകളിൽനിന്നു കണ്ണെടുക്കാൻ അയാൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.

വീട്ടിൽ ആരോടും അവൾ ഒന്നും വിശദീകരിച്ചില്ല. നേരെ കളരിയിലേക്കു നടന്നു.

"അതു നിന്റെ മുറിവിൽ തൊട്ടപ്പൊ പൊള്ളി എന്നാണോ പറഞ്ഞത്?"

കേളു ഗുരുക്കൾ അവളെ മൺതറയിൽ പലകയിട്ടിരുത്തി, കഴുത്തിലെ പാടുകളിൽ മുക്കൂട്ടു പുരട്ടുകയായിരുന്നു. ഒരക്ഷരം ഇടയ്ക്കു കയറി പറയാതെയാണ് അയാൾ രാത്രിയിലെ കഥ മുഴുവൻ കേട്ടത്: ആദിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന ആ തണുത്ത വസ്തു, തന്നെ അളന്നുനോക്കിയ വിരലുകൾ, ജനൽ തകർത്തു വന്ന ചൂട്, വായുവിൽ തൂങ്ങി പിടഞ്ഞ ദേഹം. അവസാനത്തെ ഭാഗം എത്തിയപ്പോൾ മാത്രം അയാളുടെ കൈ നിന്നു.

"പൊള്ളി. രണ്ടു തവണ. ആദ്യം കെട്ടഴിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ വിരല്. പിന്നെ ഞാൻ കൈത്തണ്ട അമർത്തിയപ്പോൾ മുഖം. ഞാൻ മണത്തു, ഗുരുക്കളേ. ഇറച്ചി കരിയുന്ന മണം."

വൃദ്ധൻ ഏറെ നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ്, കളരിയുടെ താഴ്ന്ന വാതിലടച്ചു സാക്ഷയിട്ടു. പൂത്തറയിലെ തിരി ഒന്നു നീട്ടി. തിരിച്ചുവന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു.

"അപ്പൊ നീ ഒന്നാലോചിക്ക്, കുട്ടീ. കണ്ണടച്ചിരുന്ന് ആലോചിക്ക്. നിന്നെ കൊല്ലാൻ വന്ന ഒരു സാധനത്തിന്, നിന്റെ കൈയിലെ ആ മൂന്നു വരയിൽ തൊടാൻ പറ്റിയില്ല. തൊട്ടപ്പോൾ അതു വെന്തു. എങ്കിൽ ആ വര നിന്റെ കൈയിലിട്ടത് ആരാണ്? എന്തിനാണ്?"

"പണിക്കർ പറഞ്ഞത്, ഉടമസ്ഥ മുതലിന്മേലിട്ട മുദ്ര…"

"പണിക്കർ കവടി വായിച്ചു. അവൻ നല്ല ജ്യോത്സ്യനാ; അവന്റെ അച്ഛനെയും എനിക്കറിയാം. കവടി കള്ളം പറയില്ല. പക്ഷേ കവടി ഉത്തരം പറയുന്നതു ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിനു മാത്രമാ. വായിക്കുന്നവന്റെ അരികിലിരുന്ന് ആരാ ചോദ്യം ചോദിച്ചത് എന്നുകൂടി നീ നോക്കണമായിരുന്നു." അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് ആയുധങ്ങൾ തൂക്കിയ ചുമരിലേക്കു നടന്നു. "എനിക്കു നിന്നോട് ഒരുപാടു പറയാനുണ്ട്. പറയാൻ പാടില്ലെന്നു വിചാരിച്ചു മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലം ഞാൻ വിഴുങ്ങിനടന്നത്. നീ ഇവിടെ നിന്നു ദൂരെയാണെങ്കിൽ അറിയാതിരിക്കുന്നതാണു സുരക്ഷ എന്നു കരുതി. ഇനി അതു പറ്റില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പൊ പറ്റില്ല. പകലിന് ഈ വീട്ടിൽ കണ്ണു കൂടുതലാ; ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നോടു വാതിലടച്ചു സംസാരിച്ചു എന്നുതന്നെ ഇപ്പൊ ഒരാൾ അറിഞ്ഞുകാണും. എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയിട്ട്, രാത്രി ഒരു മണിക്ക്, ഇവിടെ വാ. എല്ലാം പറയാം. നിന്റെ അമ്മ എന്നെ ഏല്പിച്ചുപോയതും തരാം."

അയാൾ ചുമരിലെ ആണിയിൽനിന്ന്, വട്ടത്തിൽ ചുരുട്ടിവച്ച ഒരു ഉരുക്കുനാട അഴിച്ചെടുത്തു. നിവർത്തിയപ്പോൾ നാലര മുഴം നീളം. രണ്ടു വിരൽ വീതി. ഇരുവക്കിനും ക്ഷൗരക്കത്തിയുടെ മൂർച്ച. വായുവിൽ അതു വെള്ളം പോലെ വളഞ്ഞു, മൂളി.

"ഉറുമി," നിള മന്ത്രിച്ചു. പതിനാലാം വയസ്സിൽ അവളുടെ പഠിപ്പ് നിന്നത് ഇതിനു തൊട്ടുമുമ്പാണ്; മരത്തിന്റെ ഉറുമികൊണ്ടുള്ള ചുവടുകൾ വരെ.

"ഗൗരിയുടെ ഉറുമി. നിന്റെ അമ്മ എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ശിഷ്യയായിരുന്നു. നിന്നെക്കാളും. അറുപതു കൊല്ലം ഞാൻ ഈ കളരിയിൽ കുട്ടികളെ ചുവടു വയ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; ആണായിട്ടും പെണ്ണായിട്ടും അവളെപ്പോലെ ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇരുപതാം വയസ്സിൽ അവൾ ഇതു വീശുമ്പോൾ ഈച്ചയുടെ ചിറകു മാത്രം അരിഞ്ഞിടുമായിരുന്നു; ഈച്ച ചാവില്ല. അത്ര കണക്ക്. ആ പെണ്ണു കുഞ്ഞിനെ കളഞ്ഞിട്ടു കുളത്തിൽ ചാടിയ ഭ്രാന്തിയാണെന്നു നാട്ടുകാരു പറയുമ്പോൾ ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നതാ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നാണക്കേട്." അയാൾ ആ ഉരുക്കുനാട അവളുടെ അരയിൽ രണ്ടു ചുറ്റു ചുറ്റി, പിടി കൊളുത്തിൽ കുടുക്കി. ഒരു ബെൽറ്റു പോലെ അതവിടെ കിടന്നു. "ചുവടു നിന്റെ കാലിലുണ്ട്. കൈ ഓർത്തോളും."

പിന്നെ അയാൾ സ്വന്തം അരഞ്ഞാണച്ചരടിൽനിന്ന് ഒരു പഴയ പിച്ചളത്താക്കോൽ അഴിച്ചെടുത്ത് അവളുടെ ഉള്ളംകൈയിൽ വച്ചു, വിരലുകൾ മടക്കിക്കൊടുത്തു. "പൂത്തറയുടെ ചുവട്ടിൽ, ഇടത്തുനിന്നു മൂന്നാമത്തെ കല്ല് ഇളകും. രാത്രി ഒരു മണിക്കു മുമ്പ് എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ മാത്രം നീ അതു തുറന്നാൽ മതി."

"ഗുരുക്കൾക്ക് എന്തു പറ്റാൻ?"

അയാൾ ചിരിച്ചു; പല്ലു പോയ, ഭംഗിയുള്ള ചിരി. "എഴുപത്തെട്ടു വയസ്സായില്ലേ, കുട്ടീ. ഈ പ്രായത്തിൽ എന്തും പറ്റാം."

രാത്രി പന്ത്രണ്ടര. മഴ ചാറ്റലായി നേർത്തിരുന്നു. ഒരു മണിക്കു കളരിയിലെത്താൻ നിള പിൻവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങിയതേയുള്ളൂ; അപ്പോഴാണു പടിപ്പുരയ്ക്കൽ ഒരു ജീപ്പ്, ഹെഡ്‌ലൈറ്റു കെടുത്തി, എൻജിൻ ഓഫാക്കി, ഉരുണ്ടുവന്നു നിന്നത്.

നാലുപേർ ഇറങ്ങി. മുഖത്തു തോർത്തു കെട്ടിയവർ. രണ്ടുപേരുടെ കൈയിൽ ഇരുമ്പുവടി, ഒരാളുടെ കൈയിൽ വെട്ടുകത്തി, നാലാമന്റെ കൈയിൽ ഇരുപതു ലിറ്ററിന്റെ ഒരു പെട്രോൾ കാൻ. അവർ വീടിനു നേരെയല്ല നടന്നത്. തൊടി മുറിച്ചു കടന്ന്, പടിഞ്ഞാറോട്ട്. കളരിയുടെയും കാവിന്റെയും ഭാഗത്തേക്ക്.

"ആദ്യം ആ കാട്. പിന്നെ ഓലപ്പുര," ഒരുത്തൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചിരിച്ചു. "രണ്ടും കത്തിപ്പോയാൽ പിന്നെ മാറ്റിപ്രതിഷ്ഠയുടെ പ്രശ്നമുണ്ടോ? ഇടിവെട്ടിയതാണെന്നു മുതലാളി പറഞ്ഞോളും."

"പെട്രോളിന് ഇപ്പൊ എന്താ വില, ചേട്ടന്മാരേ? ഇരുപതു ലിറ്ററൊക്കെ ഇങ്ങനെ വെറുതെ കളയാമോ?"

നാലുപേരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. തൊടിയുടെ നടുവിൽ, ചാറ്റൽമഴയിൽ, ഒരു വാഴയുടെ നിഴലിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന്, നിള നിന്നു. കറുത്ത ടീഷർട്ട്, മുറുക്കിക്കെട്ടിയ മുടി, വെറുംകൈ.

"സിനിമാക്കാരി," വെട്ടുകത്തിക്കാരൻ നിലത്തു തുപ്പി. "മാഡം അകത്തു പോയി വാതിലടച്ചു കിടന്നോ. ഇതു ഷൂട്ടിങ്ങല്ല. ഇവിടെ കട്ടു പറയാൻ ആളില്ല."

"അതെനിക്കറിയാം. അതാ എനിക്കു സന്തോഷം. ഷൂട്ടിങ്ങിൽ എനിക്കു നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരെ ശരിക്കും അടിക്കാൻ പറ്റില്ല; ഇൻഷുറൻസിന്റെ പ്രശ്നമുണ്ട്."

ആദ്യത്തെ ഇരുമ്പുവടി അവളുടെ തലയ്ക്കു നേരെ വന്നു. പരിശീലനമില്ലാത്ത, കൈക്കരുത്തിൽ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വീശൽ. അവൾ പിന്നോട്ടല്ല, അകത്തേക്കു ചുവടുവച്ചു; വടിയുടെ വരവിനൊപ്പം ഇടുപ്പു തിരിച്ച്, കൈമുട്ട് അവന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ ഇറക്കി. അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ മുട്ടുകുത്തുംമുമ്പ് വടി അവളുടെ കൈയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാമൻ പിന്നിൽനിന്നു വന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ താഴ്ന്നു; വടി കാറ്റു മുറിച്ചു കടന്നുപോയി. എഴുന്നേൽക്കുന്ന ഒഴുക്കിൽ അവന്റെ കാൽമുട്ടിന്റെ വശത്ത് ഒന്ന്; കാൽ മടങ്ങിയപ്പോൾ, വടി പിടിച്ച കൈക്കുഴയിൽ രണ്ടാമതൊന്ന്. എല്ലു പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം മഴയ്ക്കു മീതെയും തെളിഞ്ഞു കേട്ടു.

വെട്ടുകത്തിക്കാരൻ അലറിക്കൊണ്ടു പാഞ്ഞുവന്നു. ഇവൻ മറ്റു രണ്ടുപേരെപ്പോലെയല്ല; കത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന രീതിയിൽ പരിചയമുണ്ട്. നിള കൈയിലെ ഇരുമ്പുവടി താഴെയിട്ടു. വലതുകൈ അരയിലേക്കു പോയി. കൊളുത്ത് അഴിഞ്ഞു.

ഉറുമി നിവർന്നതു മൂർഖൻ പത്തി വിടർത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെയാണ്.

പതിനേഴു കൊല്ലമായി അവൾ ഒരു യഥാർഥ ഉറുമി കൈകൊണ്ടു തൊട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഗുരുക്കൾ പറഞ്ഞതു ശരിയായിരുന്നു. കൈ ഓർത്തു. ഉരുക്കുനാട അവളുടെ തലയ്ക്കു ചുറ്റും ഒരു വെള്ളിവട്ടം വരച്ചു; അതിലൂടെ കടന്ന മഴത്തുള്ളികൾ രണ്ടായി മുറിഞ്ഞു ചിതറി. ശ്ശീൻ. വെട്ടുകത്തി അവന്റെ കൈയിൽനിന്നു തെറിച്ചു ചെളിയിൽ വീണു; കൂടെ രണ്ടു വിരലിന്റെ തുമ്പും. അവൻ നിലവിളിക്കാൻ വാ തുറക്കുംമുമ്പ് രണ്ടാമത്തെ വീശൽ വന്നു. കഴുത്തു മുതൽ അരക്കെട്ടു വരെ അവന്റെ ഷർട്ട് ഒരൊറ്റ വരയിൽ പിളർന്നു രണ്ടു ഭാഗത്തേക്കും തൂങ്ങി. അടിയിലെ തൊലിയിൽ ഒരു പോറൽ പോലുമില്ല. ഒരു രോമത്തിന്റെ കണക്ക്. ഈച്ചയുടെ ചിറകു മാത്രം.

"അടുത്തതു തൊലിയാ," നിള പറഞ്ഞു. ഉറുമി അവളുടെ ചുറ്റും മൂളിക്കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ആ മൂളലിന്റെ വട്ടത്തിനുള്ളിലേക്കു കാൽ വയ്ക്കാൻ ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. "അതിനടുത്തതു കഴുത്ത്. നിങ്ങളുടെ മുതലാളിയോടു ചെന്നു പറ, ഈ പറമ്പിൽ കട്ടു പറയാൻ ആളുണ്ടെന്ന്."

മൂന്നുപേർ ഓടി; ഒരാൾ ഞൊണ്ടിക്കൊണ്ട്, ഒരാൾ ഒടിഞ്ഞ കൈ നെഞ്ചോടടക്കി, ഒരാൾ ചോരയൊലിക്കുന്ന വിരലുകൾ കക്ഷത്തിൽ തിരുകി. പെട്രോൾ കാനുമായി നിന്ന നാലാമൻ, കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറുപ്പക്കാരൻ, പരിഭ്രമത്തിൽ തെറ്റായ ദിശയിലേക്കാണ് ഓടിയത്. പടിപ്പുരയിലേക്കല്ല; പടിഞ്ഞാറോട്ട്. പാലമരം കടന്ന്. കാവിനുള്ളിലേക്ക്. ഒളിക്കാനാവും; അല്ലെങ്കിൽ, വന്ന പണി തീർത്തിട്ടു പോകാമെന്ന വാശിയിലാവും.

നിള പിന്നാലെ ഓടാൻ തുനിഞ്ഞു; പിന്നെ നിന്നു. കാവിനുള്ളിൽനിന്നു പെട്രോൾ ഒഴിക്കുന്ന ശബ്ദം. തീപ്പെട്ടി ഉരയ്ക്കുന്നത്. ഒരിക്കൽ. രണ്ടു തവണ. മൂന്ന്.

തീ പിടിച്ചില്ല.

പത്തു സെക്കൻഡ് നിശ്ശബ്ദത.

പിന്നെ, മുതിർന്ന ഒരാണിന്റെ തൊണ്ടയിൽനിന്നു വരുമെന്നു നിള ഒരിക്കലും കരുതിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു നിലവിളി. അവൻ നാലു കാലിൽ ഇഴഞ്ഞു കാവിൽനിന്നു പുറത്തുവന്നു. കാനില്ല. ചെരിപ്പില്ല. മുഖത്തെ തോർത്തില്ല. മുടിയുടെയും പുരികത്തിന്റെയും അറ്റം കരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; തീ പിടിക്കാത്ത ഒരു കാട്ടിൽനിന്ന്. കണ്ണുകൾ തുറിച്ച്, വായിൽനിന്നു നുരയൊലിപ്പിച്ച്, അവൻ ചെളിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു.

"ഒന്നും കണ്ടില്ല… അവിടെ ഒന്നുമില്ല… പക്ഷേ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു… ചൂട്… കാലൊച്ച… തീപ്പെട്ടി എന്റെ കൈയിലിരുന്നു കെട്ടു… എന്നെ പൊക്കി… അമ്മേ, ഇനി വരില്ല അമ്മേ, ഇനി ഈ വഴിക്കു വരില്ല…"

കൂട്ടുകാർ തിരിച്ചുവന്ന് അവനെ തൂക്കിയെടുത്തു ജീപ്പിലിട്ടു. വണ്ടി ചെളി തെറിപ്പിച്ചു പാഞ്ഞുപോയി.

നിള ഉറുമി ചുരുട്ടി അരയിൽ ചുറ്റി. കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു; പേടികൊണ്ടല്ല, ഒരു പഴയ കൂട്ടുകാരിയെ വീണ്ടും കണ്ടതിന്റെ ആവേശംകൊണ്ട്. അവൾ വാച്ചിൽ നോക്കി. ഒന്ന് അഞ്ച്. അപ്പോഴാണ് ഒരു ചിന്ത അവളെ തണുപ്പിച്ചത്. ഈ ബഹളം മുഴുവൻ നടന്നതു കളരിയുടെ മുപ്പതടി അപ്പുറത്താണ്. ഗുരുക്കൾ പുറത്തു വന്നില്ലല്ലോ.

കളരിയുടെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ. ഉള്ളിൽ പൂത്തറയിലെ വിളക്കു കത്തുന്നുണ്ട്.

കേളു ഗുരുക്കൾ പൂത്തറയ്ക്കു മുന്നിൽ, കച്ച കെട്ടി, ചമ്രം പടിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മടിയിൽ ഉറയിൽനിന്നൂരിയ വാൾ; വലതുകൈ അതിന്റെ പിടിയിൽ. കണ്ണുകൾ തുറന്ന്, വാതിൽക്കലേക്കു നോക്കി. ആരോ വരുമെന്നറിഞ്ഞു കാത്തിരുന്നതുപോലെ. വന്നതിനോടു പൊരുതാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നതുപോലെ. മുഖത്തു പേടിയില്ലായിരുന്നു. തോൽക്കുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അങ്കത്തിനിറങ്ങിയ ഒരാളുടെ ശാന്തത.

"ഗുരുക്കളേ?"

അവൾ തോളിൽ തൊട്ടു. ദേഹം മരം പോലെ തണുത്തുറച്ചിരുന്നു; മരിച്ചിട്ട് അധികം നേരമായിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ലാത്തത്ര. ഒരു മുറിവുമില്ല. ഒരു തുള്ളി ചോരയില്ല. വാളിന്റെ അലകിൽ മാത്രം, വെളുത്ത, നേർത്ത മഞ്ഞുപരലുകൾ.

നിള ആ കാൽക്കൽ വീണു. കരച്ചിൽ വന്നതു ശബ്ദമില്ലാതെയാണ്; ആറാം വയസ്സിൽ ആദ്യത്തെ ചുവടു തെറ്റിയപ്പോൾ ഇതേ തറയിൽ വീണു കരഞ്ഞ കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ.

ഏറെ കഴിഞ്ഞാണ് അവൾ അതു ശ്രദ്ധിച്ചത്. കളരിക്കുള്ളിൽ ചൂടില്ല. ചിലമ്പിന്റെ ഒച്ചയില്ല. കുങ്കുമത്തിന്റെ മണമില്ല. ഏഴു ദിവസമായി തന്നെ പിന്തുടരുന്ന ആ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഒരടയാളവും ഈ മുറിയിലില്ല. പകരം, എണ്ണയുടെയും മണ്ണിന്റെയും പരിചിതഗന്ധത്തിനു മുകളിൽ, മറ്റൊരു മണം തങ്ങിനിൽപ്പുണ്ട്. അസ്ഥി തുളയ്ക്കുന്ന ഒരു തണുപ്പും.

വാടിയ മുല്ലപ്പൂ. കർപ്പൂരം.

ഇന്നലെ രാത്രി ആദിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നതിന്റെ മണം.

ആ രണ്ടു മണങ്ങളും ഒന്നല്ലെന്ന്, ആ ചൂടും ഈ തണുപ്പും ഒരേ കൈയുടേതല്ലെന്ന്, അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഒരു സംശയം മുളച്ചു. പക്ഷേ ഗുരുവിന്റെ തുറന്ന കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിയടയ്ക്കുമ്പോൾ, ദുഃഖം ആ മുളയെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകളഞ്ഞു.