കറുത്തവാവ്

 

ആമുഖം: 1995, കർക്കടകം

മൂന്നു ദിവസമായി തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയിൽ തിരുനിലക്കര ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരു നനഞ്ഞ കമ്പിളിക്കടിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. നിളാനദി കരകവിഞ്ഞ് പുഴയോരത്തെ പാടങ്ങളെ വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കരിമ്പനകളുടെ തലപ്പുകൾ കാറ്റിൽ ഭ്രാന്തുപിടിച്ചവരെപ്പോലെ ആടിയുലഞ്ഞു. കറന്റ് പോയിട്ടു മണിക്കൂറുകളായതുകൊണ്ട്, ഇടയ്ക്കിടെ ആകാശം പിളർന്നു വീഴുന്ന മിന്നലിന്റെ നീലവെളിച്ചത്തിൽ മാത്രമാണ് മേലേടത്ത് തറവാടിന്റെ കൂറ്റൻ നാലുകെട്ടും അതിന്റെ പായൽ പിടിച്ച മേൽക്കൂരയും ഒരു നിമിഷത്തേക്കു തെളിഞ്ഞു മായുന്നത്.

ആ രാത്രിയിലാണ്, പാതിര കഴിഞ്ഞ നേരത്ത്, വടക്കിനിയുടെ പിൻവാതിൽ ഒച്ചയില്ലാതെ തുറന്ന് ഗൗരി മഴയിലേക്കിറങ്ങിയത്. ചെരിപ്പിടാൻ പോലും അവൾ നിന്നില്ല. പ്രസവിച്ചിട്ടു നാല്പതു ദിവസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ; ദേഹത്തിന്റെ തളർച്ച മാറിയിട്ടില്ല, വയറ്റിലെ നോവു മുഴുവൻ വിട്ടിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും അവൾ ഓടി. സാരിത്തലപ്പിനുള്ളിൽ, നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിനോടു ചേർത്ത്, നാല്പതു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ അവൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഭർത്താവു മരിച്ചിട്ടു മൂന്നു മാസം തികഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആ ഇരുപത്തിനാലുകാരിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ബാക്കിയുള്ളത് ആ ചെറിയ ഭാരം മാത്രമായിരുന്നു.

"ഗൗരീ! മോളേ, കുഞ്ഞിനെ മഴയത്തു കൊണ്ടുപോവല്ലേ! നിനക്കു വയ്യാത്തതാ, ഇങ്ങു വാ!"

പൂമുഖത്തുനിന്ന് അമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വിളിയിൽ സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു, വേവലാതിയുണ്ടായിരുന്നു, കേൾക്കുന്ന ആരുടെയും നെഞ്ചലിയിക്കുന്ന വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ പിന്നീടു പറഞ്ഞത്, പെറ്റു കിടക്കുന്ന പെണ്ണിനു ചിലപ്പോൾ വരാറുള്ള ബുദ്ധിഭ്രമം ഗൗരിക്കും വന്നതാണെന്നും, ആ പാവം തള്ള മകളെ തിരിച്ചുവിളിച്ചു തൊണ്ട പൊട്ടിച്ചതാണെന്നുമാണ്. ഗൗരി ഒരിക്കൽപ്പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

തൊടിയിലെ ചെളിയിൽ അവളുടെ കാൽ കണങ്കാലോളം പുതഞ്ഞു. വഴിയരികിലെ കൈതമുള്ളുകൾ പാവാടത്തുമ്പും തൊലിയും ഒരുമിച്ചു കീറി. വാഴത്തോപ്പു കടന്ന്, കളരിയുടെ ഓലപ്പുര കടന്ന്, പറമ്പിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറേ മൂലയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആരും വെട്ടിത്തെളിക്കാത്ത ആ ഇരുണ്ട മരക്കൂട്ടത്തിനു നേരെയാണ് അവൾ ഓടിയത്. കാവിന്റെ അതിരടയാളമായ വയസ്സൻ പാലമരത്തിന്റെ ചുവടു കടന്ന നിമിഷം, പിന്നിൽനിന്നുള്ള അമ്മയുടെ വിളി പെട്ടെന്നു നിലച്ചു. അകന്നകന്നു നേർത്തുപോയതല്ല; ആരോ ഒരു റേഡിയോയുടെ സ്വിച്ച് അമർത്തി ഓഫാക്കിയതുപോലെ, ഒറ്റയടിക്ക്.

കാവിനുള്ളിൽ മഴയ്ക്കുപോലും മറ്റൊരു ശബ്ദമായിരുന്നു. ഏഴിലംപാലയും കാഞ്ഞിരവും ചേരും തമ്മിൽ പിണഞ്ഞു മേൽക്കൂര കെട്ടിയ ആ ഇരുട്ടിൽ വെള്ളം നേരെ വീഴുകയല്ല, ഇലകളിൽനിന്ന് ഇലകളിലേക്ക് ഇറ്റിറ്റ് ഇറങ്ങിവരികയാണ്. അതിന്റെ നടുവിൽ, പായലു പിടിച്ച ഒരു കരിങ്കൽത്തറ. തറയുടെ നടുക്ക്, കല്ലിൽ കുത്തനെ ഇറക്കിനിർത്തിയ, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുണ്ടായിട്ടും ഒരു തരി തുരുമ്പു തൊടാത്ത ഒരു വാൾ. അരികിൽ ഏഴു തട്ടുള്ള ഒരു കൽവിളക്ക്. അത്രയേ ഉള്ളൂ മേലേടത്തെ ഭദ്രകാളി. വിഗ്രഹമില്ല, ശ്രീകോവിലില്ല, മണിയില്ല, ശാന്തിക്കാരനില്ല. തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾ തലമുറകളായി സന്ധ്യയ്ക്കു വന്ന് ഒരു തിരി കത്തിച്ചു പോകും; വർഷത്തിലൊരിക്കൽ കളമെഴുതി പാട്ടു നടത്തും. ബാക്കി സമയം മുഴുവൻ ആ വാൾ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കു കാവൽ നിൽക്കും; എന്തിനാണ്, ആർക്കെതിരെയാണ് എന്ന് ആരും ചോദിച്ചിട്ടില്ല.

ഗൗരി കൽത്തറയ്ക്കു മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി വീണു. കിതപ്പടക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ, കുഞ്ഞിനെ സാരിത്തലപ്പിൽനിന്നെടുത്ത് വാളിന്റെ ചുവട്ടിൽ, നനഞ്ഞ തണുത്ത കല്ലിൽ കിടത്തി. മടിക്കുത്തിൽനിന്ന് എന്തോ ഒരു ചെറിയ വസ്തു എടുത്ത് കുഞ്ഞിന്റെ അരികിൽ വച്ചു. പിന്നെ, കൈകൾ രണ്ടും കല്ലിലമർത്തി, നെറ്റി വാളിന്റെ പിടിയോളം താഴ്ത്തി, അവൾ എന്തോ പറഞ്ഞു. ഒരേ വാചകം, മൂന്നു തവണ. ആ നേരത്തുതന്നെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ മുഴങ്ങിയ ഇടി ആ വാക്കുകളെ അപ്പാടെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞതുകൊണ്ട്, അവൾ എന്താണു പറഞ്ഞതെന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളും കേട്ടില്ല.

കുഞ്ഞു കരഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് വിചിത്രം. പാതിരാത്രിയിൽ, പേമാരിയിൽ, കല്ലിന്റെ തണുപ്പിൽ കിടത്തിയ ഒരു കൈക്കുഞ്ഞ് അലറിക്കരയേണ്ടതാണ്. അവൾ കണ്ണുകൾ മലർക്കെ തുറന്ന്, വാളിനു പിന്നിലെ ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കിക്കിടന്നു; പരിചയമുള്ള ആരെയോ കണ്ടതുപോലെ, കൗതുകത്തോടെ.

അപ്പോൾ മിന്നൽ വെട്ടി.

വാളിനു പിന്നിലെ ഇരുട്ടിൽ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകൊണ്ടു കാണാവുന്ന ഒരു രൂപവും അവിടെ തെളിഞ്ഞില്ല. എന്നിട്ടും ആ നിമിഷം കാവു മുഴുവൻ മാറി. കൽത്തറയ്ക്കു മുകളിൽ മാത്രം, ആരോ ഒരു കുട നിവർത്തിയതുപോലെ, മഴ നിലച്ചു. കുതിർന്നു കിടന്ന കൽവിളക്കിലെ തിരികൾ, ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളിയും തൊടാതെ, ഏഴു തട്ടിലും ഒന്നിച്ചു കത്തിപ്പിടിച്ചു. കർക്കടകത്തിന്റെ തണുപ്പിൽ വിറച്ചുനിന്ന ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക്, കൊല്ലന്റെ ആലയുടെ വാതിൽ തുറന്നതുപോലെ, ഒരു ചൂടു വന്നടിച്ചു. കുങ്കുമത്തിന്റെയും കരിഞ്ഞ തിരിയുടെയും മണം. പിന്നെ, വളരെ അടുത്തുനിന്ന്, മണ്ണിൽ ഭാരമുള്ള ഒരു കാൽ അമരുമ്പോൾ ചിലമ്പു കിലുങ്ങുന്ന ഒരൊറ്റ ശബ്ദം.

ഗൗരി നിലവിളിച്ചില്ല. ഒരു നിമിഷം ആ നാളങ്ങളിലേക്കു നോക്കിനിന്നു; ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടിയവളെപ്പോലെ. പിന്നെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. കുഞ്ഞിനെ ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി; തൊട്ടില്ല, എടുത്തില്ല. എന്നിട്ട്, എന്തോ ഒരു ഭാരം ഇറക്കിവച്ചവളുടെ ശാന്തമായ നടത്തത്തോടെ, കാവിൽനിന്നു പുറത്തേക്കു നടന്നു. തറവാട്ടിലേക്കല്ല. ആഴത്തിനു പേരുകേട്ട തറവാട്ടുകുളത്തിന്റെ ദിശയിലേക്ക്.

പിറ്റേന്നു പുലർച്ചെ, മഴ ഒന്നു ശമിച്ചപ്പോൾ, തൊഴുത്തിലേക്കു പോയ പണിക്കാരാണ് ആദ്യം കണ്ടത്. ഗൗരി കുളത്തിന്റെ നടുവിൽ, പായലിനിടയിൽ, കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു. നിലവിളി കേട്ട് ഓടിക്കൂടിയവരിൽ ചിലർ കുഞ്ഞിനെ തിരഞ്ഞു കാവിലേക്കോടി. കുഞ്ഞ് കൽത്തറയിൽ, വാളിന്റെ ചുവട്ടിൽ, വിരൽ വായിലിട്ടു സുഖമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

രാത്രി മുഴുവൻ മഴ കോരിച്ചൊരിഞ്ഞിരുന്നു. കാവിലെ ഓരോ ഇലയിൽനിന്നും അപ്പോഴും വെള്ളമിറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആ കുഞ്ഞിന്റെ ദേഹത്തോ, അവളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന പഴന്തുണിയിലോ ഒരു തുള്ളി നനവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരോ രാത്രി മുഴുവൻ അവൾക്കു മുകളിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്നു മഴ തടുത്തതുപോലെ.

ഒരേയൊരു അടയാളം മാത്രം. ഇടത്തേ കൈത്തണ്ടയിൽ, ആ പിഞ്ചുതൊലിയിൽ, നഖംകൊണ്ടു വരഞ്ഞതുപോലുള്ള മൂന്നു നേർത്ത ചുവന്ന വര.

ഗൗരിയുടെ അമ്മ സാവിത്രിയമ്മ കുഞ്ഞിനെ മാറോടടക്കി നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞു. കണ്ടുനിന്നവരുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു. ചിത കത്തിത്തീരുംമുമ്പേ നാട്ടിൽ ആ വാചകം പരന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു; മുപ്പത്തൊന്നു കൊല്ലത്തിനു ശേഷവും തിരുനിലക്കരയിലെ വയസ്സന്മാർ ചായക്കടയിലിരുന്ന് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറയുന്ന അതേ വാചകം.

മേലേടത്തെ ഭഗവതി കോപിച്ചതാണ്. പെറ്റ പെണ്ണിനെ എടുത്തു. കുഞ്ഞിന്മേൽ മുദ്രയുമിട്ടു.

ആ കുഞ്ഞിന് അവർ പുഴയുടെ പേരിട്ടു. നിള.